Disney's reboot van 'My Favorite Martian' uit 1999 flopte ondanks pioniersrol van de sitcom

De familiekomedie met Christopher Lloyd en Jeff Daniels haalde nauwelijks de helft van het budget op en kreeg harde kritieken.

In 1999 Disney blies een sitcom uit de jaren zestig over een gestrande Marsbewoner die bij een journalist intrekt, nieuw leven in. De studio ging door met het project ondanks het gedateerde concept, en de resulterende film presteerde commercieel matig en raakte net als de originele serie grotendeels in de vergetelheid.

Originele sitcom introduceerde fantasy-elementen in het genre

De televisieversie van My Favorite Martian ging in 1963 in première als de eerste fantasy-sci-fi-sitcom in de Verenigde Staten. De serie kwam eerder dan programma's als Bewitched en I Dream of Jeannie en bouwde voort op het succes van Mister Ed door een fantastisch, mensachtig personage in alledaagse situaties te plaatsen. De reeks volgde verslaggever Tim O'Hara, gespeeld door Bill Bixby, die een 450 jaar oude Marsantropoloog, vertolkt door Ray Walston, onderdak biedt. Het tweetal hield de identiteit van de alien verborgen terwijl hij zijn schip repareerde, wat leidde tot drie seizoenen en 107 afleveringen vol superkrachten, tijdmachines en humoristische cultuurclashes.

Gastrollen van onder meer een jonge Tom Skerritt en Alan Hale Jr. uit Gilligan's Island gaven de serie extra cachet. Het programma eindigde in 1966 en vestigde zich als een van de vroegste en invloedrijkste voorbeelden van zijn soort.

Studio mikte op familieavontuur in de stijl van Flubber

Drieëndertig jaar later probeerde Disney het verhaal voor het witte doek te actualiseren. De studio castte Christopher Lloyd als de Marsbewoner en Jeff Daniels als nieuwsproducent Tim O'Hara. Regisseur Donald Petrie, bekend van Mystic Pizza en Miss Congeniality, stuurde het project richting breed familie-entertainment. In de film ontdekt O'Hara het neergestorte ruimteschip en ziet de alien aanvankelijk als een kans op professioneel succes, waarna de twee een onwaarschijnlijke band opbouwen terwijl ze op de vlucht zijn voor SETI-wetenschappers.

Ray Walston keerde terug in een bijrol als een andere gestrande Marsbewoner, wat zijn laatste bioscoopoptreden werd voor zijn overlijden in 2001. De film ging in februari 1999 in première met een begroting van naar verluidt 65 miljoen dollar.

Film scoorde matig aan de kassa en kreeg lage kritieken

De reboot bracht wereldwijd 36,8 miljoen dollar op en bleef daarmee ruim onder de kosten. Critici verwierpen de film grotendeels en gaven hem een score van 14 procent op Rotten Tomatoes. Recensenten wezen op af en toe visueel vernuft, maar vonden de humor geforceerd en de uitvoering tekortschieten.