Het kijken naar David Leitch's door Amazon geproduceerde heistfilm How to Rob a Bank kan aanvoelen als een oefening in tweedehands ongemak. De film probeert zo zichtbaar aan te haken bij actuele culturele gesprekken, opvallende esthetiek en sociale boodschappen dat de inspanningen averechts werken en terechtkomen in een gebied dat geforceerd en uiteindelijk teleurstellend aanvoelt.
Getrouw aan de titel ontvouwt het verhaal zich via video-uitlegsegmenten met vier gemaskerde figuren in wolfskostuums die stap-voor-stap advies geven over het plegen van bankovervallen voor hun online publiek. Onder leiding van de ideologisch gedreven Ryan, gespeeld door Nicholas Hoult, neemt de groep hun eigen operaties op met wankele first-person beelden, voorzien van graphics en commentaar. Vroege sequenties tonen een snelle bankoverval gevolgd door een afleidings-911-oproep en een snelle motorvlucht, allemaal gepresenteerd in deze nerveuze, zelfreferentiële stijl die zich uitstrekt over de actiescènes van de film.
De bende gebruikt haar kanaal om direct-to-camera toespraken uit te zenden die een anti-establishment wereldbeeld promoten en kijkers oproepen om terug te nemen wat zij denken dat het systeem hun heeft afgenomen. Verwijzingen naar overheidsdysfunctie echoën recente politieke frustraties, maar het kernidee van sympathieke buitenstaanders die corrupte instituties viseren is eerder in sterkere heistverhalen verschenen. Een scène verwijst zelfs naar Point Break, hoewel de boodschap hier in overdreven vette, cartoonachtige letters arriveert.
Naast Ryan zijn er Emi (Anna Sawai), die pruiken als vermomming gebruikt, Vince (Pete Davidson) die de spierkracht levert, en hacker Hugo (Rhenzy Feliz). Hun groeiende buit trekt de aandacht van FBI-agent John West (John C. Reilly), die samenwerkt met techspecialist Raegan (Zoë Kravitz) onder huisarrest. Hun partnerschap introduceert een buddy-cop-dynamiek vol gebabbel over rechtvaardigheid in een gebrekkige samenleving.
Productiemateriaal geeft aan dat de overvallers minimale ontwikkeling krijgen zodat het publiek eigen ervaringen op de personages kan projecteren. Vince is een veteraan met een kind, Hugo komt uit een immigrantenfamilie, en Ryan en Emi verloren een zoon door verzekeringsproblemen. Deze elementen putten uit veelvoorkomende maatschappelijke klachten maar komen over als schetsmatig in plaats van volledig uitgewerkt, met latere plotwendingen en uitgebreide emotionele momenten die de geloofwaardigheid op de proef stellen.
Met twee uur sleept het tempo en komen pogingen tot diepere commentaar of zelfingenomenheid ongemakkelijk over. Naalddrops van Billie Eilish onderstrepen enkele van de meer geforceerde dramatische momenten zonder veel resonantie toe te voegen.