Oscarwinnaar David Dinerstein heeft zich aangesloten bij het team van executive producers van Room of the Absolute, de korte documentaire die nu campagne voert voor een Oscar-nominatie.
Regisseurs Natalie Shirinian en Elizabeth Baudouin maakten de achttien minuten durende film als een persoonlijk dagboek over de Oekraïense schilderes Alla Hurenko, professioneel bekend als Pazza Pennello. Hurenko filmde drie jaar lang haar dagelijkse leven tijdens de oorlog met alleen een iPhone 14, terwijl de regisseurs het project op afstand vanuit de Verenigde Staten begeleidden.
PGA-genomineerde producent Christine Beebe is eveneens toegetreden als executive producer. Het project heeft al prijzen en nominaties gewonnen op verschillende festivals, waaronder het Provincetown International Film Festival en het Minneapolis-St. Paul International Film Festival, plus nominaties voor Beste Documentaire Kortfilm op Woodstock en Mill Valley.
De film vermijdt slagveldbeelden of politieke analyses. In plaats daarvan volgt het de innerlijke wereld van een kunstenaar en de creatieve kracht die nodig is om identiteit en zingeving vast te houden onder herhaalde aanvallen. Hurenko fungeerde zowel als onderwerp als cameravrouw en filmde scènes uit haar studio, momenten met haar moeder en grootmoeder, luchtalarm, reizen buiten het land en de mentale en fysieke belasting van langdurig conflict.
Room of the Absolute biedt een buitengewoon intiem perspectief op Oekraïne via het leven en werk van één kunstenaar. Alla’s vastberadenheid om door te gaan met creëren terwijl haar land en gevoel van thuis voortdurend onder vuur liggen, raakt diep.
Dinerstein ontving zijn Oscar in 2022 voor de productie van Summer of Soul. Eerder was hij executive producer van Winter on Fire: Ukraine’s Fight for Freedom, over de Maidan-revolutie van 2014.
Shirinian en Baudouin, oprichters van Not All Films, stellen dat Dinerstein de kracht van documentaire storytelling begrijpt en het belang van verhalen van vrouwen, kunstenaars en Oekraïne. Ze merken op dat het project begon als een nauwe samenwerking tussen drie vrienden op verschillende continenten en nu streeft naar een zo groot mogelijk publiek voor Hurenko’s verhaal.
Oekraïne leeft nog steeds door deze oorlog, en ik ook. Maar ik blijf geloven in de kracht van kunst om ons mens te houden, om vast te leggen wat er gebeurt en om ons eraan te herinneren dat we ook in de donkerste tijden nog kunnen creëren, liefhebben en hopen.
Hurenko voegde eraan toe dat de film verder is gereisd dan ze had verwacht en dat het feit dat kijkers zich met haar verhaal verbinden haar meer betekent dan ze kan uitdrukken. De documentaire werd gemonteerd door Jocelyne Chaput. Hij is vertoond op Mountainfilm, DC/DOX, HollyShorts, het Hamptons International Film Festival, Odense International Film Festival, Rhode Island International Film Festival en andere festivals.