Daniel Pemberton neemt zelden franchiseprojecten of vervolgen aan. Hij stemde pas in met de score voor de aankomende Masters of the Universe-film toen hij hoorde dat hij inspiratie mocht putten uit Queen en ABBA.
Regisseur Travis Knight deelde die visie vanaf het begin. Terwijl Pemberton vroege tracks opnam in Abbey Road Studios in Londen, liep hij Brian May tegen het lijf, de medeoprichter en gitarist van Queen, die werkte aan een nieuwe master van Queen II. May toonde meteen interesse om mee te doen aan het project.
De samenwerking kwam op gang toen May zijn beroemde Red Special-gitaar tevoorschijn haalde, het instrument dat hij als tiener bouwde van huishoudelijke onderdelen en dat hij tijdens zijn hele Queen-carrière gebruikte. Pemberton zag meteen een parallel met het centrale wapen uit het verhaal.
Terwijl hij erop speelde, dacht ik: dit is eigenlijk het equivalent van het Zwaard van de Macht uit het Masters-universum, omdat het een instrument is dat in vuur is gesmeed, zogezegd. Hij is de enige die erop kan spelen en de macht heeft om het te bespelen, en het is een werktuig dat het leven van veel mensen heeft gered, denk ik. Als je het als wapen bekijkt, heeft het zoveel hoop en liefde in de wereld gebracht.
Het verhaal is gebaseerd op de speelgoedlijn uit 1982 en houdt de speelse jaren-80-toon van de eerdere live-actionfilm aan. Het speelt zich af op Eternia en Masters of the Universe volgt de jonge Adam, gespeeld door Nicholas Galitzine, die He-Man wordt nadat zijn ouders zijn ontvoerd door Skeletor, vertolkt door Jared Leto. Het verhaal volgt zijn terugkeer uit de mensenwereld om zijn lotsbestemming te vervullen.
Om de transformatie van He-Man vast te leggen, creëerden Pemberton en May het driedelige thema Electrica. Het nummer bevat een koor van honderd stemmen, een orkest van tachtig musici, een volledige rockband en lagen synthesizers.
Pemberton wilde dat luisteraars van alle leeftijden zich met de muziek konden verbinden. Hij mikte op het gewicht van hardrock naast de heldere, lichtjes campy energie van jaren-80-pop. Het resultaat laat vanaf de eerste noten weten dat de film onbeschaamd leuk zal zijn.
Fans van de klassieke animatieserie zullen echo’s van het originele thema herkennen tegen het einde van de film. Pogingen om de volledige melodie van Shuki Levy, Haim Saban en Lou Scheimer in actiescènes te verweven bleken moeilijk, daarom richtte het team zich op de algehele esthetiek en sfeer.
De complete score beslaat 35 tracks voor de 140 minuten durende film. Pemberton beschrijft het als maximalistisch, geschreven met rock- en popsensibiliteit die flamboyant, theatraal en oprecht aanvoelt in plaats van ironisch.
Vers van de scores voor Project Hail Mary en The Drama merkt Pemberton op dat hedendaagse grote studiofilms vaak terugschrikken voor openlijke emotie. Hij contrasteert dit met klassieke scores zoals Star Wars en prijst Knight omdat die hem vertrouwde om grenzen te verleggen bij Masters of the Universe.