Klachten van fans over creatieve vrijheden in prominente adaptaties domineren dit jaar de online gesprekken. Damon Lindelof, de Emmy-winnende co-bedenker van de HBO-serie Lanterns, zegt dat dit patroon wijst op een diepere spanning in hoe het publiek bekende verhalen benadert.
De officiële trailer van Lanterns kreeg scherpe kritiek omdat de kosmische Green Lantern Corps werd verplaatst naar een realistische, kleine stad in Nebraska die doet denken aan een Taylor Sheridan-drama. Kijkers hadden ook bezwaar tegen Kyle Chandler die een oudere, feilbare Hal Jordan speelt in plaats van een heldhaftige figuur in zijn bloei.
Christopher Nolans herinterpretatie van Homers The Odyssey kreeg soortgelijke kritiek voordat het zijn best verdienende film werd. Critici stelden vragen over Amerikaanse accenten, anachronistische wapenrusting, moderne dialogen en korte castingkeuzes. Ondertussen is het nieuwe Resident Evil-project van schrijver-regisseur Zach Cregger bekritiseerd omdat het een origineel verhaal prioriteert boven directe aansluiting bij de videogamecanon.
Lindelof, wiens credits onder meer Watchmen, Star Trek, Star Wars en Alien-projecten omvatten, erkent de hoogmoed die komt kijken bij het herwerken van gevestigde eigendommen. Hij houdt vol dat echte adaptatie verandering vraagt in plaats van strikte replicatie.
We moeten allemaal erkennen dat er een zekere hoogmoed komt kijken bij het aangaan van bestaande IP. Maar het heet adaptatie. Bronmateriaal is bedoeld om te veranderen en te evolueren.
Hij voegt eraan toe dat makers en publiek een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben om gematigd risico te omarmen. Volledige trouw aan de originele tekst zou volgens hem het punt van het aanpassen van het materiaal voor nieuwe publieken en media wegnemen.
Lindelof merkt op dat veel frustratie voortkomt uit Hollywoods herhaalde afhankelijkheid van dezelfde franchises, terwijl kijkers tegelijkertijd verlangen naar vernieuwing. De resulterende spanning komt vaak naar voren in debatten over specifieke creatieve keuzes, zoals hoeveel schermtijd bepaalde personages krijgen of of antieke figuren hedendaagse taal gebruiken.
Er is een fundamenteel gemopper en ergernis dat we steeds dezelfde verhalen opnieuw en opnieuw vertellen. Maar tegelijkertijd zijn we op zoek naar iets nieuws. En omdat we die paradox in onszelf niet willen oplossen of erkennen, werpen we die op de cultuur.
Co-bedenker Tom King benadrukt dat succesvolle adaptaties zelfstandig moeten functioneren en tegelijkertijd met hun bronmateriaal in gesprek moeten gaan. Hij wijst op de film Clueless als voorbeeld dat Jane Austen radicaal herinterpreteert en toch hoog gewaardeerd wordt.
Adaptaties moeten twee dingen tegelijk doen: ze moeten op zichzelf staan en ze moeten met het oude materiaal in gesprek gaan. Als ze niet op zichzelf kunnen staan, dan zie je vooral hoe je het oude materiaal verkeerd hebt geïnterpreteerd.
Zowel Lindelof als King zeggen dat hun voornaamste zorg blijft of een project authentieke emotionele resonantie oplevert in plaats van elk segment van de fanbase te behagen. Lindelof beschrijft werken binnen gevestigde IP als de praktische realiteit van het moderne Hollywood.
Niemand die doet wat wij doen, gaat ’s avonds naar bed met de gedachte: ‘Het enige wat ik belangrijk vind, is of ik de fans heb boos gemaakt.’ Ze gaan naar bed met de vraag: ‘Heb ik iets creatiefs gedaan dat de moeite waard is? Heb ik iets authentiek emotionaals in dit verhaal gestopt waar mensen zich mee kunnen identificeren?’
King is momenteel bezig met de adaptatie van zijn eigen Mister Miracle-stripreeks voor animatie, een ervaring waarbij hij werk van tien jaar geleden opnieuw bekijkt en herinterpreteert terwijl nieuwe perspectieven worden geïntegreerd.
Nieuwe afleveringen van Lanterns worden wekelijks uitgezonden op HBO en Max tot en met 4 oktober. De serie verkent de achtergronden van de personages, waaronder een traumatische familiegeschiedenis voor John Stewart die in de schrijverskamer is ontwikkeld.