Cynthia Erivo neemt de hoofdrol op zich in de filmversie van Prima Facie, Suzie Millers krachtige eenvrouwstoneelstuk dat belangrijke toneelprijzen won, waaronder een Tony Award voor Jodie Comer. De film, die in première ging in de Gala Presentations-sectie van het Toronto International Film Festival, breidt het verhaal uit tot een meer conventioneel rechtszaaldrama terwijl de kern van instemming en tekortkomingen in het rechtssysteem behouden blijft.
Miller schreef het originele toneelstuk, dat Comer met lof uitvoerde in Londens West End en op Broadway. Voor de film bewerkte Miller haar eigen script en regisseerde Susanna White. De overgang wijkt af van de sobere toneelopstelling en Comers directe aanspreking van het publiek, en vertrouwt in plaats daarvan op voice-over om de innerlijke gedachten van de protagonist over te brengen.
Erivo speelt Tessa, een bekwame advocate die bekendstaat om het verdedigen van mannen die beschuldigd worden van seksueel geweld. Na een romantische betrokkenheid met collega Julian, gespeeld door Daniel Ings, bevindt Tessa zich aan de andere kant van de rechtszaal na een incident dat zij als verkrachting beschrijft. Het verhaal onderzoekt de grijze gebieden van instemming, vooral na een avond met veel alcohol, en benadrukt hoe slachtoffers een juridisch proces navigeren dat zij van binnenuit kennen.
Ondersteunende rollen zijn onder meer Simon Russell Beale als advocaat Hugh Dalton KC, samen met Toheeb Jimoh, Noma Dumezweni, Elliot Levy en Khalid Abdalla. De film duurt een uur en 46 minuten.
White presenteert Julian als een sympathieke figuur die de impact van zijn daden niet herkent, in plaats van als een duidelijke schurk. Het verhaal toont hoe de zaak carrières en persoonlijke relaties beïnvloedt over meerdere jaren tot aan de rechtszaak. Recensenten merken op dat het uitgebreide formaat vragen oproept over de manier waarop het rechtssysteem met dergelijke zaken omgaat, maar mogelijk de rauwe directheid van de originele toneelproductie mist.
Erivo brengt emotionele diepgang in de rol, puttend uit haar eerdere dramatische werk. De adaptatie heeft al discussies over juridische hervormingen geïnspireerd door het bronmateriaal, hoewel sommige waarnemers vinden dat de filmversie viscerale impact inruilt voor een bredere narratieve reikwijdte.