Cynthia Erivo draagt gebrekkige filmadaptatie van Prima Facie

De Oscarnominatie brengt intensiteit naar de filmversie van Suzie Millers geprezen toneelstuk, maar de overgang van toneel naar film slaagt niet volledig.

Cynthia Erivo neemt de hoofdrol op zich in de filmadaptatie van Prima Facie, een verhaal dat op toneel voor het eerst werd vertolkt door Jodie Comer. Onder regie van Susanna White breidt de film Suzie Millers bekroonde toneelstuk uit tot een speelfilm die de tekortkomingen van het rechtssysteem voor slachtoffers van seksueel geweld wil belichten.

Kernverhaal draait om advocate Tessa Ensler

Erivo vertolkt Tessa Ensler, een succesvolle Britse advocate die zich bezighoudt met geweldszaken en vertrouwen heeft in het systeem, totdat zij zelf slachtoffer wordt. Het geweld komt van een collega met wie ze een relatie had, wat haar zelfvertrouwen ondermijnt en de tekortkomingen blootlegt in de manier waarop toestemming en trauma in de rechtszaal worden behandeld.

Miller schreef het scenario zelf en bouwde voort op het oorspronkelijke toneelstuk voor één actrice dat belangrijke prijzen won, waaronder de Olivier Award 2023 voor Beste Nieuwe Toneelstuk en een Tony Award voor Comer. De film opent met zwaar symbolisme als Tessa het Old Bailey binnenkomt: haar pailletten-sneakers contrasteren met de formele pruiken en toga’s, terwijl een voice-over haar positie als buitenstaander toelicht.

Vroege scènes leunen op opzichtige technieken

De film worstelt vanaf het begin met zijn cinematografische aanpak. Terugkerende voice-overs uit het toneelstuk voelen onhandig aan en visuele keuzes zoals letterlijke paardenbeelden om elite-advocaten te symboliseren komen over als te voor de hand liggend. Een belangrijk vroeg gesprek over toestemmingswetten fungeert meer als expositie dan als natuurlijk dialoog.

Tessa’s relatie met collega-advocaat Julian, gespeeld door Daniel Ings, leidt tot het centrale incident. Na een positieve avond weigert zij verdere toenadering terwijl ze zich niet lekker voelt, met als gevolg een schending die wordt getoond via onscherpe beelden en symbolisch gebroken glas dat de innerlijke ontreddering van de hoofdpersoon moet weerspiegelen.

Sterk middendeel benadrukt Erivo’s veelzijdigheid

Na het geweld wint de film aan vaart wanneer Tessa aangifte doet. Close-ups vangen haar aarzeling en zelfverwijt tijdens het politieverhoor, terwijl de voice-over haar onuitgesproken twijfels over vernietigd bewijs onthult. Dit deel toont effectief het perspectief van iemand die zelf vergelijkbare zaken heeft behandeld en nu zelf met de situatie wordt geconfronteerd.

Sterke bijrollen springen eruit te midden van rechtszaalclichés

Noma Dumezweni levert een ontroerende prestatie als Tessa’s moeder, een arbeidersvrouw die haar dochter steunt ondanks beperkt begrip van de juridische wereld. Toheeb Jimoh speelt Tessa’s broer, wiens beschermende reactie klasseverschillen benadrukt. Deze rollen voegen diepgang toe aan personages die in de toneelversie alleen werden genoemd.

Het hoogtepunt in de rechtszaal bevat een monoloog van Erivo over de invloed van trauma op het geheugen en de noodzaak van aanpassingen in het recht. Hoewel gepassioneerd, voelt de scène toneelmatig en te bekend voor het genre.

Boodschap blijft krachtig ondanks tekortkomingen in uitvoering

Als oproep tot hervorming in de behandeling van verkrachtingszaken behoudt het project zijn urgentie. White heeft in verklaringen aangegeven dat beeld en geluid Tessa’s innerlijke beleving moesten overbrengen, een aanpak die in theorie beter werkt dan op het scherm. Het resultaat is een goedbedoelde poging die uiteindelijk teleurstelt als film, maar wel belangrijke kwesties onder de aandacht brengt.