Courteney Cox keert terug als regisseur met donkere komedie over pizzabommenzaak in 'Evil Genius'

Patricia Arquette schittert als Marjorie Diehl-Armstrong in de film die in Toronto in première gaat en de bankroof van 2003 in Erie opnieuw belicht.

Courteney Cox gaat na meer dan tien jaar weer achter de camera staan met Evil Genius, een donkere komedie over de beruchte pizzabommenzaak uit Erie, Pennsylvania in 2003. De film, die als galapremière te zien was op het Toronto International Film Festival, maakt van de echte tragedie een chaotische comedy of errors rond een mislukte criminele operatie.

Terugblik op de beruchte bankroof van 2003

Het verhaal begint met een ander misdrijf en keert daarna terug naar de centrale gebeurtenis op 28 augustus 2003. Brian Wells, een pizza-bezorger van middelbare leeftijd gespeeld door Tom McCarthy, loopt een filiaal van PNC Bank binnen met een bom om zijn nek. Hij eist 250.000 dollar terwijl hij beweert gegijzeld te zijn, maar vertrekt met veel minder en wordt al snel door de politie aangehouden. Het explosief gaat af, hij komt om het leven en de FBI start een langdurig onderzoek naar de mislukte roof.

De film baseert zich op dezelfde feiten als de Netflix-documentaireserie uit 2018 met dezelfde naam, maar richt zich vooral op de disfunctionele relatie tussen de twee hoofdverdachten. Het begint met een gerapporteerde moord en verbindt daarna de losse misdrijven van passie en hebzucht.

Arquette en Harbour als disfunctioneel duo

Patricia Arquette neemt de hoofdrol voor haar rekening als Marjorie Diehl-Armstrong, de explosieve en verbitterde vrouw die centraal staat in het plan. Haar ongefilterde, grotere-dan-het-leven-portrettering geeft de film veel energie, maar laat weinig ruimte voor nuance. David Harbour speelt een contrasterende rol als Bill Rothstein, haar on-en-off-partner en onwillige medeplichtige, met een stillere en meer hulpeloze uitstraling.

Flashbacks, waaronder een met Arquette’s dochter Harlow Jane als jongere versie van het personage, proberen de eerdere potentie van Diehl-Armstrong te tonen. Het script slaagt er echter niet in om het gat tussen dat verleden en haar latere misantropische toestand volledig te overbruggen.

Brede toon en beperkte empathie bepalen het verhaal

Met een lengte van 97 minuten stopt de film tal van incidenten uit de werkelijke gebeurtenissen. Bijrollen van onder meer Garret Dillahunt en Danielle Macdonald als andere leden van de ongelukkige groep worden vaak meer als komische figuren dan als volledig uitgewerkte personages neergezet. Scenarioschrijfster Courtenay Miles, bekend van Mindhunter, legt de nadruk op herhaalde misrekeningen in plaats van diepe sympathie.

Cox kiest voor een rauwe, ongepolijste visuele stijl, vastgelegd door cameraman Eigil Bryld, in combinatie met harde geluidkeuzes met nummers van Blue Öyster Cult tot Radiohead. De aanpak versterkt het gevoel van lelijkheid rond het verhaal, maar laat weinig ruimte voor emotionele diepgang of momenten van verlossing.

Hoewel de fascinatie voor de zaak kijkers kan trekken, zal de film vooral op streamingplatforms succesvol zijn in plaats van in de bioscoop, waar Patricia Arquette’s opvallende vertolking mogelijk tot award-discussie kan leiden.

Tags bij dit artikel