Het voorgestelde civiele kernenergieakkoord tussen de Verenigde Staten en Saoedi-Arabië blijft debat oproepen nu de volledige tekst het Congres bereikt voor beoordeling. Het Witte Huis houdt vol dat vooruitgang afhangt van normalisering van de banden tussen Saoedi-Arabië en Israël, ondanks het ontbreken van dergelijke taal in het formele document. Wetgevers hebben nu de kans om het pact nauwkeurig te bestuderen en te pleiten voor zinvolle verbeteringen.
Volgens de voorwaarden zouden Amerikaanse bedrijven reactoren in het koninkrijk kunnen bouwen en mogelijk een uraniumverrijkingsfaciliteit oprichten. De twee partijen voeren de komende twee jaar een gezamenlijke studie uit om te beoordelen of een eigen verrijkingsprogramma commerciële belangen en de Amerikaanse nationale veiligheid dient. Indien goedgekeurd, blijft de technologie onder strikte controle, effectief verzegeld in een beveiligd systeem om de Saoedische toegang te beperken. Het Congres heeft een venster van negentig dagen tijdens zijn zitting om het akkoord te blokkeren, waarna het automatisch van kracht wordt.
Critici waarschuwen dat het verlenen van enige verrijkingscapaciteit een langdurig beleid onder kernenergieleveranciers doorbreekt, die dergelijke technologie historisch hebben onthouden om wapenontwikkeling te voorkomen. Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman heeft eerder verklaard dat zijn land kernwapens zou nastreven als Iran dat doet. Regionale rivalen zouden kunnen volgen, wat de instabiliteit vergroot. Beperkte faciliteiten lopen ook risico op lekkage of inbeslagname van technologie.
Geen andere leveranciers zijn momenteel van plan vergelijkbare verrijkingsrechten te verlenen. Rusland en China richten zich vooral op concurrerende prijzen voor reactorprojecten. Saoedi-Arabië streeft al bijna twee decennia naar Amerikaanse kerntechnologie en behoudt opties om met andere partners samen te werken. Deze concessie aanbieden zou concurrenten kunnen aanmoedigen en argumenten tegen verrijkingsprogramma's elders, waaronder in Iran, kunnen verzwakken.
Hoewel een veto-proof resolutie tegen het akkoord onwaarschijnlijk lijkt, kunnen wetgevers nog steeds aandringen op meer transparantie en bescherming. Ze moeten geclassificeerde bijlagen beoordelen en antwoorden eisen over de vraag of Saoedi-Arabië onafhankelijke verrijking zou kunnen nastreven, zelfs als de gezamenlijke studie daartegen adviseert. Het Congres moet een rol zoeken in het studieproces om te waarborgen dat non-proliferatieargumenten volledig worden overwogen.
Aanvullende stappen omvatten het aansporen van Saoedi-Arabië om een aanvullend protocol met het Internationaal Atoomenergieagentschap aan te nemen voor versterkte inspecties. Als dat mislukt, moet de regering versnelde IAEA-onderzoeken coördineren naar vermoedelijke geheime programma's. Duidelijke straffen voor overtredingen, zoals bevriezing van tegoeden en verlies van toegang tot andere Amerikaanse technologie, moeten ook worden vastgesteld.
De regering verdient krediet voor het streven naar uitbreiding van Amerikaanse kernenergie-export. Toch kan dit doel geen verzwakte normen rechtvaardigen. Het Congres moet zijn beoordelingsperiode gebruiken om aan te dringen op robuuste waarborgen die mondiale non-proliferatienormen beschermen.