Clint Eastwood betwijfelt de originaliteit van de Amerikaanse cultuur en prijst de western

De filmmaker betreurt in een interview het gebrek aan diversiteit in onafhankelijke artistieke uitingen in de VS vergeleken met Europa en wijst drie authentieke uitzonderingen aan

Clint Eastwood blijft een van de meest iconische gezichten van de wereldcinema dankzij zijn lange carrière en personages die meerdere generaties hebben gemarkeerd. Hoewel hij vele genres heeft verkend, neemt de western een prominente plaats in binnen zijn oeuvre en zijn visie op de culturele identiteit van de Verenigde Staten.

Eastwoods reflecties over de Europese invloed

In een interview met het tijdschrift Fotogramas vergeleek de acteur en regisseur de culturele scene van zijn land met die in Europa. Hij stelde dat de Verenigde Staten niet over zoveel variatie aan onafhankelijke artistieke uitingen beschikken als het Europese continent.

Volgens hem is een groot deel van de Amerikaanse cultuur gevormd door invloeden uit Europa. “Het is niet zoals in Europa; hier zijn niet veel onafhankelijke artistieke uitingen”, verklaarde hij.

Afgezien daarvan is er niet veel dat echt origineel is

— Clint Eastwood, Interview in het tijdschrift Fotogramas

De drie uitzonderingen die Eastwood als authentiek Amerikaans beschouwt

De regisseur identificeerde drie elementen die volgens hem originele Amerikaanse creaties vertegenwoordigen: de western, jazz en blues. Daarbuiten vindt hij dat de meeste culturele uitingen geen echte originaliteit bezitten.

Een carrière verbonden met de western en Sergio Leone

De band van Clint Eastwood met de western werd versterkt dankzij de Italiaanse regisseur Sergio Leone en de dollartrilogie, bestaande uit Voor een handvol dollars (1964), Voor een paar dollar meer (1965) en De goede, de slechte en de lelijke (1966). Deze films maakten hem tot een internationale ster en populariseerden de spaghetti-westerns.

Later regisseerde Eastwood zelf meerdere westerns, waaronder High Plains Drifter (1973), The Outlaw Josey Wales (1976), Pale Rider (1985) en Unforgiven (1992). Decennia later keerde hij terug met Cry Macho (2021).

Het is ironisch dat een van de grote symbolen van de Amerikaanse western zijn wereldwijde roem grotendeels te danken heeft aan de Europese herinterpretatie van datzelfde genre.

Tags bij dit artikel