Clayface-regisseur verkent grenzen met praktische bodyhorror voor DC Studios-originverhaal

Ik denk dat als je een kaartje koopt voor een horrorfilm, het net zoiets is als een kaartje kopen voor een rit in de achtbaan. Je wilt geen kaartje voor de saaie rit. Je wilt een kaartje voor de wilde rit, met echte pieken en dalen, die ondersteboven gaat en je alle kanten op slingert.

Het leidde het proces. We hadden gesprekken met James Watkins op de set waarbij ik protheses droeg die het grootste deel van mijn gezicht bedekten. Als een scène om een lichtere toon vroeg en ik glimlachte door die protheses, leerde ik al snel dat een glimlach van twintig procent er als twee procent uitzag. Dus moest ik het echt overdrijven. Dat zegt ook iets over het vertrouwen tussen jou, de regisseur en de director of photography Rob Hardy, die volgens mij fantastisch werk heeft geleverd door het kleurrijk te belichten terwijl de donkere, sombere sfeer van Gotham behouden bleef.

Ze brachten een grote vliegtuigcabine mee, alleen het buisvormige deel, met al onze figuranten erin. Die stond op luchtkussens zodat hij kon bewegen en we de turbulentie echt konden nabootsen. De badkamer was een aparte kleine set op een gimbal, een apparaat waarmee je kunt roteren. Tom droeg de protheses en de contactlenzen. Hij had eigenlijk vier paar scharen: een scherpe, een botte, een rubberen en volgens mij een paar zonder punt voor het geval we die nodig hadden.