- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De Belgische filmmaker verwerkt persoonlijk verdriet en genre-experimenten tot een low-budget passieproject dat in première gaat in de Rebels with a Cause Competition.

Belgisch scenarioschrijver en regisseur Christopher Yates maakt zijn fictiedebuut met Night Vision, een zelfgefinancierde low-budget productie die autofictie, found footage, romantiek en horror combineert via droomlogica en geanimeerde segmenten. De film gaat op 14 november in wereldpremière op het 30th Tallinn Black Nights Film Festival in de Rebels with a Cause Competition.

Een persoonlijke verkenning van dromen, rouw en herinnering

Yates putte uit eigen ervaringen met verlies voor het verhaal van Jenny, een jonge filmmaker die een oude videocamera op de vlooienmarkt koopt en ontdekt dat die mogelijk dromen kan vastleggen. Hij verloor zijn vader op zijn twintigste en een goede vriend door zelfdoding op zijn dertigste. Deze gebeurtenissen kleuren de manier waarop de film rouw behandelt, waarbij de overledenen op gewone wijze in dromen verschijnen.

“Die ervaringen met dromen en rouw combineerden met herinnering, en herinnering is als een caleidoscoop van dingen die ik samenvoegde”, zegt Yates. Hij beschrijft een blijvende interesse in “de veelheid van de overledenen” te midden van wereldwijde conflicten, al benadrukt hij dat het eerder als gevoel dan als centraal thema fungeert.

DIY-productie in een Brussels appartement

Mede geschreven en geproduceerd door Yates’ partner Sandra Fassio, werd de film deels in het appartement van de regisseur in Brussel opgenomen. De cast bestaat uit Salomé Crickx, Pierre Gervais en Angelo Bison, met cinematografie van Leonor Malamatenios en montage door Matthieu Jamet-Louis. Yates moedigde improvisatie aan tijdens een collaboratieve, feestachtige shoot.

Animatie en visuele effecten begonnen als soloproject met YouTube-tutorials op iPhone-beelden. Nadat een ruwe versie postproductiefinanciering in Franstalig België opleverde, rondden professionals de effecten af. Niemand in de kernploeg kreeg vooraf betaald; deelnemers werken op basis van een percentage.

Genre-spel en echo’s van Blair Witch

Yates maakt grapjes over Belgische coming-of-agefilms terwijl hij een vrij associatieve structuur omarmt die droomdenken weerspiegelt. De found-footage-aanpak roept natuurlijk The Blair Witch Project op, al heeft hij de film niet meer teruggekeken sinds de release toen hij ongeveer twintig was.

I love to think that if I throw three years of my life into creating a film, the audience should experience something that’s new, or at least something they haven’t seen before.

Volgende projecten gaan verder met experimenten

Yates en Fassio ontwikkelen een tweede speelfilm over een verpleegster die in een welvarend huishouden wordt ingehuurd om voor een comateus kind te zorgen. De verpleegster bezit telepathische vermogens waarmee ze innerlijke gevoelens kan waarnemen, waardoor het verhaal een klankgerichte experiment wordt dat lichtjes binnen het horrorgenre blijft.