Chrissie Hynde deelt zeldzame inzichten in nieuwe Pretenders-documentaire voorafgaand aan TIFF-première

Regisseur Joss Crowley legt de explosieve beginjaren van de band en Hynde's blijvende toewijding aan de muziek boven roem vast

The Pretenders leverden in januari 1980 een van de meest geprezen debuutalbums uit de rockgeschiedenis af. Nu brengt de nieuwe documentaire The Pretenders frisse aandacht voor de oorsprong van de band en de vrouw in het middelpunt. Onder regie van Joss Crowley gaat de film zondag in première op het Toronto International Film Festival.

Crowley deed meer dan tien jaar over het overtuigen van Chrissie Hynde om mee te werken. Het project kwam pas in beweging na een cruciaal gesprek eind 2023, dat leidde tot uitgebreide gesprekken die de film vormgeven.

Hynde stelt strenge voorwaarden aan het project

Hynde stemde pas in met de documentaire nadat ze duidelijke grenzen had gesteld. Ze eiste dat de focus zou liggen op archiefbeelden en het verhaal van de band, niet op een persoonlijk portret. Ook weigerde ze elke framing rond vrouwen in de rock.

Either you want to do it and you want your story out, or you don’t, which I didn’t particularly, but if it’s going to be out, I’d rather know that it’s true.

— Chrissie Hynde, Interview with Variety ahead of TIFF premiere

De regisseur kreeg toegang tot nooit eerder vertoonde tourbeelden die cameraman Andy Watt maakte tijdens de Noord-Amerikaanse optredens van de oorspronkelijke bezetting. Gerestaureerde tapes en tourmanager Stan Tippins die uit zijn dagboeken voorleest, geven intieme inkijkjes in de vroege jaren tachtig.

Eerbetoon aan gitarist James Honeyman-Scott

Hynde noemt één belangrijke reden waarom ze uiteindelijk met de film instemde. Ze wilde de bijdragen van gitarist James Honeyman-Scott benadrukken, die in 1982 plotseling overleed op het hoogtepunt van het succes van de band. Ze vindt dat hij nooit de erkenning heeft gekregen die hij verdient onder de grote gitaristen van de rock.

For me, a rock band is all about electric guitar, and I think he was one of the great guitar heroes. Over the years when I see lists of the greatest 100 rock guitar players, I never see Jimmy’s name.

— Chrissie Hynde, Interview with Variety

Hynde kiest voor een gewoon leven te midden van rocksterrenstatus

In de gesprekken benadrukt Hynde steeds haar wens om een gewoon mens te blijven. Ze reist met het openbaar vervoer, mijdt gated communities en kiest voor informele settings in plaats van het sterrenleven. De film toont haar ongemak bij voortdurende observatie, terwijl haar eigen stem en perspectief behouden blijven.

Crowley merkt op dat Hynde lang aan het woord laten zonder constante aanwezigheid op camera hielp om haar persoonlijkheid te laten zien. De regisseur hield enkele van zijn eigen vragen in de eindmontage om te laten zien hoe bepaalde onderwerpen natuurlijk ontstonden.

Focus op de nalatenschap van de band in plaats van persoonlijke mythologie

De documentaire richt zich op de oorspronkelijke bezetting en de eerste vijf jaar, van eind jaren zeventig tot begin jaren tachtig. Daarbij komen zowel de successen als de ontslagen en sterfgevallen die de groep ingrijpend veranderden aan bod, terwijl het verhaal wordt doorgetrokken naar het heden waarin Hynde nog steeds optreedt.

Hynde blijft duidelijk dat haar doel altijd is geweest om muziek te maken, niet om een symbool of woordvoerder te worden. Ze noemt figuren als Lemmy en Neil Young als inspiratiebronnen om trouw te blijven aan jezelf, ongeacht roem.

Tags bij dit artikel