Chabname Zariab debuteert met 'When She Hears the Bells' op het Tallinn Black Nights Film Festival

Golshifteh Farahani speelt in de thriller die bacha bazi en de rechten van Afghaanse vrouwen aan de kaak stelt tijdens de opmars van de Taliban in 2021

Frans-Afghaanse filmmaker Chabname Zariab maakt haar speelfilmdebuut met When She Hears the Bells, een thriller die de uitbuiting van jongens in bacha bazi-huizen aan de kaak stelt en tegelijk de uitholling van vrouwenrechten in Afghanistan belicht. De film heeft Golshifteh Farahani in de hoofdrol als Leila, een weduwe die in zo’n etablissement in Kabul gaat werken net als de Taliban in de zomer van 2021 naderen.

Première in de First Feature Competition van Tallinn

De film draait in de First Feature Competition van de dertigste editie van het Tallinn Black Nights Film Festival, beter bekend als PÖFF, in Estland. Zariab schreef het scenario samen met haar zus Parande Zariab. Pierre Cottereau tekende voor de cinematografie en het montageteam bestond uit Xavier Sirven, Héloïse Pelloquet en Julie Duclaux.

De productie kwam tot stand via Alta Rocca Films uit Frankrijk, Starhaus Filmproduktion uit Duitsland, Versus Production uit België en Arte France Cinema. Le Pacte verzorgt de Franse distributie en internationale verkoop, Grandfilm brengt de film uit in Duitsland en O’Brother in België. Een deel van de authentieke beelden werd op afstand in Kabul opgenomen om het verhaal in reële locaties te verankeren.

Een thriller geworteld in reële gruwelen

Leila komt naar Kabul in de hoop op een nieuw begin. In plaats daarvan ontdekt ze dat haar werkplek een bacha bazi-huis is waar jongens gedwongen worden als vrouwen te kleden, te dansen en seksuele uitbuiting te ondergaan. Terwijl de Taliban naderen, probeert ze te ontsnappen en een groep jongens te redden. Sayed Hashimi speelt een bijrol in de film die genre-spanning combineert met urgente maatschappelijke kritiek.

Regisseur reflecteert op verantwoordelijkheid en verzet

Zariab, die nu in Parijs woont, ziet bacha bazi als een duidelijk symptoom van een samenleving die scheiding tussen mannen en vrouwen afdwingt. Ze koos ervoor het verhaal vanuit een vrouwelijk perspectief te vertellen omdat de werkelijkheid voor Afghaanse vrouwen na 2021 al volop in het nieuws is. De film richt zich juist op de kwetsbare positie van vrouwen vóór de val van Kabul en het moment van collectieve ineenstorting.

Het is een symbolische weerspiegeling van de toestand in deze samenleving, waar wetten de scheiding tussen mannen en vrouwen afdwingen en ruimte laten voor bepaalde misstanden, waarvan dit een van de meest afschuwelijke is.

— Chabname Zariab, Interview met The Hollywood Reporter

Ze beschrijft het vertellen van dit verhaal als zowel een persoonlijke plicht als een stille vorm van verzet. De regisseur wijst ook op de historische heropleving van bacha bazi na eerdere periodes van afname en koppelt die terug aan verschuivende machtsverhoudingen tijdens buitenlandse militaire aanwezigheid en later Taliban-bestuur.

Farahani brengt diepgang en solidariteit in de rol

Zariab deed maandenlang moeite om Farahani te bereiken. Haar rollen in films als About Elly en The Patience Stone overtuigden de regisseur dat zij de enige juiste keuze was voor Leila. Farahani’s eigen pleidooi voor vrouwenrechten sloot naadloos aan bij de thema’s van het project. Op de set steunde ze niet-professionele acteurs en hielp ze bij de choreografie van scènes met de jonge spelers.

Voor mij is het vertellen van dit verhaal zowel een persoonlijke verantwoordelijkheid als een daad van stil verzet.

— Chabname Zariab, Interview met The Hollywood Reporter

De titel is gebaseerd op een eerdere korte film van Zariab over bacha bazi. Voor de Engelse versie legde ze de nadruk op de vrouwelijke hoofdpersoon, terwijl de Franse titel Les Clochettes de Kaboul de focus op de hoofdstad houdt. Sommige acteurs zouden audities hebben geweigerd na het horen van de titel vanwege de gevoeligheid van het onderwerp.

Een oproep om Afghanistan niet te vergeten

Zariab hoopt dat kijkers met een scherper beeld van de nood in de Afghaanse samenleving vertrekken. Ze wijst op verslechterende economische omstandigheden, ondervoeding onder kinderen, culturele uitwissing en aanhoudende vervolging van groepen zoals de Hazara. De regisseur besluit met haar blijvende liefde voor haar land van herkomst en de wens om de strijd daar zichtbaar te houden.

Tags bij dit artikel