De badmintonspeler Carolina Marín voelde een rilling toen ze hoorde dat MARCA haar zou onderscheiden met de Leyenda-prijs. De in 1993 in Huelva geboren sportvrouw, die als kind doelen nastreefde die onbereikbaar leken, is vandaag uitgegroeid tot een wereldwijde sportfiguur.
De prijs plaatst Marín naast namen als Michael Jordan, Pelé, Usain Bolt, Michael Phelps, Rafael Nadal en Pau Gasol. Voor haar betekent het een enorme eer. 'Als we MARCA en Leyenda zeggen, krijg ik kippenvel', zei ze. De atlete benadrukte dat veel sporters de erkenning verdienen en dat ze de impact van haar carrière met rust aanvaardt. 'Het is een gezegende verantwoordelijkheid' om een voorbeeld te zijn voor jongens en meisjes, voegde ze eraan toe, en ze benadrukte het belang van in jezelf geloven, omringd te zijn door een sterke familie en team en onophoudelijk te werken.
Zonder voorbeelden in het badminton tijdens haar jeugd, keek Marín naar Rafa Nadal vanwege zijn onwrikbare vastberadenheid. De tennisser maakte indruk vanaf het eerste moment dat ze zijn racket zag en later door zijn vermogen om nooit op te geven. Onlangs ontving ze een audiobericht van 48 seconden van Nadal zelf na haar knieblessure in Parijs. 'Ik ben Rafa', stelde hij zich aan het eind voor. De kampioene barstte in tranen uit toen ze het hoorde en zei zich eeuwig dankbaar te voelen.
Het jaar 2014 betekende een keerpunt. Na het winnen van het EK volgde de eerste wereldtitel. Twee maanden eerder bereidde ze zich specifiek voor om Chinese speelsters te verslaan. In de tweede ronde versloeg ze de nummer twee van de wereld met 21-9 en 21-12. In de halve finale herinnerde haar trainer Fernando Rivas haar eraan dat ze al een medaille had veiliggesteld. In de finale, na het verliezen van de eerste set en achterstand in de tweede, maakte ze een comeback dankzij een cruciale tip: 'Over een tijdje klinkt een volkslied. Het hangt van jou af of het het Spaanse of het Chinese is'. Ze won het goud en beleefde een van de gelukkigste momenten van haar carrière.
Op de Olympische Spelen van Rio verloor Marín de eerste set maar herstelde zich om het goud te veroveren. Ze herinnerde zich de zware trainingen vooraf met tourniquets, de persconferentie waarin ze de enige Spaanse was die zei dat ze goud zou winnen en de routine van rijst met kip. Aan het eind van de wedstrijd liet ze zich op de grond vallen en huilde. Ze omhelsde haar trainer Fernando Rivas, haar team en haar ouders. 'Wij zijn de besten', zei ze tegen hen.
Haar overwinning in Rio doorbrak de Aziatische dominantie en bezorgde haar enorme bewondering in India en Indonesië, waar ze met trommels en genegenheid werden ontvangen. Na dat succes volgden drie ernstige knieblessures, een daarvan slechts twee maanden voor Tokio 2020. Ondanks de pijn en slapeloze nachten hield ze haar doelen helder en bleef trainen. 'Als je duidelijk weet wat je wilt bereiken, is alles de moeite waard', legde ze uit.
Na 24 jaar carrière besloot Marín de racket aan de wilgen te hangen. Ze mist de competitie niet. Het was een moeilijke maar de verstandigste beslissing, waarbij ze haar gezondheid prioriteerde om te voorkomen dat ze met een prothese of in een rolstoel zou eindigen. Nu wil ze verbonden blijven met de sport: ze plant een academy op te zetten, internationale clinics te organiseren en alles te doen om te voorkomen dat badminton in Spanje wordt vergeten. 'Ik wil alles doen wat in mijn macht ligt om te zorgen dat badminton niet wordt vergeten in mijn land', besloot ze.