Voormalige Bucknell-atlete Rachel Apa overlijdt aan rhabdomyolyse tijdens New York City Marathon

De 24-jarige zakte in elkaar vlak voor de finish tijdens haar eerste marathon, wat opnieuw aandacht vestigt op de zeldzame maar ernstige spierafbraakaandoening.

Sporters worden vaak geprezen om hun kracht en uithoudingsvermogen, maar het lichaam tot het uiterste drijven brengt verborgen risico’s met zich mee. Het overlijden van Rachel Apa, een 24-jarige voormalige college-atlete, tijdens de New York City Marathon is een harde herinnering dat zelfs fitte mensen plotseling met levensbedreigende complicaties te maken kunnen krijgen.

De laatste kilometers van haar eerste marathon

Rachel Apa had maandenlang getraind voor de 42,2 kilometer. Ze had hockey gespeeld aan Bucknell University en leidde een actieve levensstijl. Na het passeren van het negenmijlpunt stuurde ze haar vader Steve Apa een bericht dat ze zich geweldig voelde en nog nooit zo goed had gevoeld. Hij antwoordde vanuit hun huis in Lewisberry, Pennsylvania, en spoorde haar aan om het niet te overdrijven tijdens haar eerste marathon.

Getuigen meldden dat ze rond de 24-mijlpunt in Central Park in elkaar zakte. Omstanders, onder wie twee die zich als artsen identificeerden, startten reanimatie. Medisch personeel van New York Road Runners gebruikte een defibrillator voordat ambulancemedewerkers haar naar Mount Sinai Medical Center brachten. Na zes uur reanimatie werd ze dood verklaard.

Het is onbegrijpelijk. Perfecte gezondheid, perfecte conditie, 24 jaar oud.

— Steve Apa, vader van Rachel Apa, Interview met de New York Times

Rhabdomyolyse: een zeldzame maar ernstige aandoening

De lijkschouwer stelde vast dat Rachel Apa overleed aan rhabdomyolyse, vaak rhabdo genoemd. De aandoening ontstaat wanneer beschadigd spierweefsel snel afbreekt en myoglobine, creatinefosfokinase en andere eiwitten in de bloedbaan vrijgeeft. Deze stoffen kunnen de nieren overbelasten en gevaarlijke complicaties veroorzaken, waaronder acute nierbeschadiging en bloedstollingsstoornissen.

In de Verenigde Staten worden jaarlijks ongeveer 26.000 gevallen gemeld. Hoewel zeldzaam, kan de aandoening iedereen treffen die spieren te zwaar belast zonder voldoende herstel. Veelvoorkomende triggers zijn verpletteringsletsels, ernstige uitdroging, oververhitting en intensieve inspanning die het gebruikelijke niveau overstijgt.

Wie loopt het grootste risico

Duursporters, militairen en mensen die in extreme hitte werken, lopen een verhoogd risico. Ook wie nieuwe hoogintensieve trainingen zonder goede opbouw probeert, is kwetsbaar. Experts benadrukken dat zelfs fitte mensen rhabdo kunnen ontwikkelen als ze onbekende oefeningen met hoge intensiteit uitvoeren.

Je kunt fit zijn, en ik kan een training bedenken waaraan je niet gewend bent, en dat kan rhabdo veroorzaken.

— Eric Rawson, voorzitter van de afdeling gezondheid, voeding en bewegingswetenschappen aan Messiah College, Interview met de New York Times

Symptomen herkennen en behandeling zoeken

Waarschuwingssignalen verschijnen meestal één tot drie dagen na de spierbelasting. Ze bestaan uit ongebruikelijke spierpijn of -zwakte, zwelling en donkere of verkleurd urine. Snelle medische hulp is cruciaal. Behandeling bestaat meestal uit intraveneuze vloeistoffen en elektrolytcontrole. Ernstige gevallen kunnen dialyse vereisen.

Dr. Niloofar Nobakht van UCLA Health heeft erop gewezen dat clinici zich richten op het herstellen van de elektrolytenbalans, met name kalium en calcium, om het spierherstel te ondersteunen. De zaak van Rachel Apa laat zien hoe snel de aandoening kan escaleren, zelfs bij iemand die in topconditie leek te verkeren.

Tags bij dit artikel