Carlos Reygadas onthult ambitieus experimenteel epos Heil Jupiter! op New York Film Festival

De nieuwste film van de Mexicaanse regisseur strekt zich uit over continenten, verzonnen talen en viscerale beelden in een 158 minuten durende uitdaging aan conventionele vertelstructuren

Iconoclastische Mexicaanse filmmaker Carlos Reygadas keert terug met Heil Jupiter!, een gedurfd en polariserend nieuw werk dat wereldpremière had op het New York Film Festival. De 158 minuten durende film volgt vier vrienden wier levens dramatisch veranderen van momenten van extase naar diepgaande ontberingen, terwijl ze meerdere continenten, tijdperken en talen doorkruisen, waarvan er één specifiek voor de productie is gecreëerd.

Verder pushen van de cinematische grenzen

Reygadas bouwde zijn reputatie op met vroege werken als Japón, Battle in Heaven en Silent Light die sober realisme combineerden met primitieve, bijna mystieke elementen. Zijn latere projecten, waaronder Post Tenebras Lux en Nuestro tiempo uit 2018, werden steeds persoonlijker en avant-gardistisch. Heil Jupiter! zet die lijn voort met nog meer durf en levert opvallende beelden op adembenemende locaties, terwijl het narratieve ambiguïteit omarmt die kijkers die een duidelijk plot zoeken mogelijk frustreert.

Het verhaal opent met abstracte beelden voordat het overgaat in een lange, expliciete sequentie met het centrale viertal: Lina (Neli de la Rosa), Milu (Alexis Sánchez Alonso), Tzina (Flor de León) en Said (Alexis Said Villa de León). Daarna beweegt de film zich door scènes van intimiteit, staatsgeweld en surrealistische ontmoetingen, waaronder een aangrijpende sequentie in Polen en een lang processegment dat zich in Mexico afspeelt.

Visuele stijl en technische aanpak

Cinematografen onder leiding van Daniel Valdés Serrano gebruiken een klassiek 1.33:1-beeldformaat en korte brandpuntsafstanden om een meeslepende, bijna documentaire aanwezigheid te creëren. De soundtrack combineert ambient geluiden met uitbarstingen van opera- en koorzang. Veel van de dialogen zijn in een verzonnen taal, wat de focus van de film op zintuiglijke ervaring boven conventionele expositie onderstreept.

Receptie en festivalperspectief

Reygadas beschrijft in de persnotities zijn bedoeling als het zoeken naar "beelden en geluiden, allemaal ongedefinieerd, zonder structuur maar duidelijk samen trillend". Het resultaat is een werk dat trouwe volgers van zijn stijl beloont, maar bredere publieken waarschijnlijk in verwarring achterlaat. Vroege signalen wijzen op voortgezet festivalvertoon en beperkte vertoningen in plaats van een brede commerciële release.