Het Cannes Film Festival opende zijn editie van 2026 met een luchtige Franse romantische komedie die het publiek een ontsnapping belooft aan zwaarder materiaal. The Electric Kiss, in het Frans bekend als La Venus Electrique, ging buiten competitie in première als de eerste officiële vertoning van het festival.
Het verhaal speelt zich af in Parijs in 1928 en draait om Suzanne, een worstelende carnavalsartieste gespeeld door Anais Demoustier. Ze verdient de kost door klanten elektrische schokken te geven tijdens kussen, een gimmick die haar blut heeft gemaakt en tot kleine diefstal heeft gedreven. Haar lot verandert wanneer ze de rouwende kunstenaar Antoine Balestro ontmoet, gespeeld door Pio Marmai, die via een vermeend medium contact zoekt met zijn overleden vrouw.
Suzanne grijpt de kans en doet zich voor als de helderziende. Haar vriend en manager Armand, gespeeld door Gilles Lellouche, ontdekt al snel de list maar doet mee aan het plan zodra de sessies Antoine's creativiteit en schilderscarrière doen herleven.
Regisseur Pierre Salvadori en co-auteurs Benjamin Charbit en Benoit Graffin vermijden brede farce ondanks de opzet. De komedie blijft ingetogen terwijl verlies en emotionele vernieuwing worden verkend. Marmai brengt warmte en kwetsbaarheid in Antoine, het enige personage dat niet bij de misleiding betrokken is. Demoustier schittert in de hoofdrol en Vimala Pons voegt diepgang toe aan haar beperkte flashback-optredens als Antoine's overleden vrouw Irene. Lellouche biedt betrouwbare steun als de opportunistische manager.
De productie onderscheidt zich door zijn gepolijste periodelook, met lof voor cameraman Julien Poupard, production designer Angelo Zamparutti en componist Camille Bazbaz voor de evocerende score.
The Electric Kiss duurt twee uur en twee minuten. Producent Philippe Martin verzorgde het project voor salesagent Playtime. Hoewel het geen baanbrekende cinema oplevert, vervult de film zijn rol als een gastvrij, feelgood begin van het elfdaagse evenement.