- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Fionn Whitehead speelt dichter Jay Parini naast Alan Cumming en Luis Gnecco in Marc Turtletaub's bewerking van een echte Schotse reis met Jorge Luis Borges

Het Britse academische milieu van begin jaren zeventig, met nicotinebesmeurde kamers, zware bierglazen en auto's zonder autogordels, vormt het decor voor Borges And Me, een nieuwe film die buiten competitie in première ging op het Edinburgh Film Festival. Regisseur Marc Turtletaub bewerkt het waargebeurde verhaal van de Amerikaanse schrijver Jay Parini, die in 1971 naar Schotland reisde in de hoop poëzie te studeren en zijn verleden te ontvluchten.

Een jonge dichter zoekt begeleiding in St. Andrews

Fionn Whitehead speelt Parini, een student aan de University of St. Andrews die gebukt gaat onder schuldgevoelens nadat zijn jongere broer zich heeft aangemeld voor Vietnam. Parini zoekt steun bij een reeks mentoren in zijn streven om schrijver te worden. Academicus Alistair Reid, gespeeld door Alan Cumming, biedt hulp in ruil voor het begeleiden van zijn jonge zoon. De komst van de legendarische Argentijnse auteur Jorge Luis Borges, gespeeld door Luis Gnecco, verandert het plan al snel.

Een onverwachte reis naar het noorden met Borges

Wanneer Reid terug moet naar Londen, stelt de blinde Borges voor om met Parini mee te rijden naar Orkney om de teruggetrokken dichter George Mackay Brown (Peter Mullan) te ontmoeten. Borges verklaart dat hij de Hooglanden altijd al heeft willen zien en vraagt Parini om zijn ogen te zijn. De reis omvat stops bij Loch Ness en een bezoek aan de Carnegie Library, waar Borges boeken proeft en in de parkeerplaats plast.

De film merkt op dat vrijwel alles wat wordt getoond in zekere mate waar is. Parini ontmoet Brown nooit, maar de reis levert toch momenten van verbondenheid op, vooral op de plek van de Slag bij Culloden in 1746.

Sterke prestaties dragen een speels maar ongelijkmatig verhaal

Turtletaub houdt de toon literair en speels. Borges spreekt in epigrammen en ziet Parini als zijn Sancho Panza. Brown biedt een contrasterende droogheid en viert bier en stilte boven romantische opvattingen over kunst. De film verliest vaart nadat Orkney is bereikt, maar de Culloden-scène springt eruit als het meest indrukwekkende moment.

We prefer our poets dead in Scotland.

De film duurt 1 uur en 49 minuten en heeft naastrollen waaronder Freya Mavor als een hotelmedewerker die kort meereist. Hoewel slim en boeiend, had de film verder kunnen ingaan op Borges' metafictionele stijl.