Beste instrumentale tracks van Pink Floyd gerangschikt

Van psychedelische experimenten tot dreunende grooves: deze composities laten het innovatieve geluid van de band zien.

Pink Floyd ontstond in het midden van de jaren zestig als een van de meest inventieve acts uit Londen. Het kwartet werd in 1965 gevormd met Syd Barrett op gitaar en zang, Roger Waters op bas en zang, Richard Wright op toetsen en zang, en Nick Mason op drums. Gitarist David Gilmour kwam in 1967 bij de band toen de gezondheid van Barrett verslechterde, wat leidde tot zijn vertrek later dat jaar.

De groep bouwde een trouwe aanhang op met langdurige improvisaties, levendige podiumbeelden en meesterlijk spel tijdens de creatieve bloei van die tijd. Met meer dan 250 miljoen verkochte albums wereldwijd werd Pink Floyd in 1996 opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Iconische albums als The Dark Side of the Moon en The Wall kregen een Grammy Hall of Fame-erkenning. De band stond vier keer bovenaan de hitlijsten en leverde tijdloze nummers als "Money", "Another Brick in the Wall (Part 2)" en "High Hopes."

Het instrumentale erfgoed van Pink Floyd beslaat decennia van experimentatie

Als voornamelijk albumgerichte progressieve rockband gaf de groep de voorkeur aan langere stukken die thema's verweefden in conceptalbums. Op vijftien studioalbums maakten ze tal van instrumentals, van filmscores tot psychedelische verkenningen en ambitieuze epics. Hier volgt een rangschikking van hun tien sterkste non-vocale werken, waarbij stukken met prominente zang zijn uitgesloten, maar korte gesproken elementen of effecten wel zijn toegestaan.

Mudmen biedt reflecterend samenspel van gitaar en toetsen

Op nummer tien staat "Mudmen", een vier minuten durend stuk van het soundtrackalbum Obscured by Clouds uit 1972 voor de film La Vallée. David Gilmour en Richard Wright schreven het nummer, dat begint met zachte toetsen en vervolgens opstijgt naar expressieve bluesgitaarlijnen. Gilmours gebogen noten en aangehouden tonen contrasteren met Wrights rijke piano- en orgelklanken en vormen een hypnotiserend en ingetogen hoogtepunt.

It's What We Do brengt hulde aan de visie van Richard Wright

Nummer negen is "It's What We Do", een zes minuten durend nummer van de compilatie The Endless River uit 2014. Gecentreerd rond Wrights atmosferische synthesizers, Gilmours melodieuze gitaar en Masons ingetogen drumwerk, is het nummer afkomstig uit de sessies van 1994 voor The Division Bell. De ruimtelijke, melancholieke groove eert de in 2008 overleden toetsenist.

Terminal Frost toont gepolijste jaren tachtig-texturen

Op de achtste plaats staat "Terminal Frost" van het album A Momentary Lapse of Reason uit 1987. Gilmours zes minuten durende compositie combineert zwevende gitaar met gelaagde synths en saxofoonbijdragen van Tom Scott en John Helliwell. De gladde, jazzgetinte productie creëert een cinematische sfeer die afwijkt van het eerdere progressieve werk van de band.

Obscured by Clouds opent met elektronische innovatie

Op nummer zeven lanceert het titelnummer van het album Obscured by Clouds uit 1972 met futuristische synthesizeroscillaties. Wrights draaiende elektronica, Masons gestage puls en Gilmours vervormde pedal steel gitaar bouwen een mysterieuze, voortstuwende stemming op die overgaat in het bijbehorende instrumentale nummer "When You're In."

When You're In brengt hardrockende energie

Nummer zes is het korte, riffgedreven "When You're In", dat volgt op de opener van het album. Gilmours rauwe gitaar, Waters' pulserende bas en Masons dreunende drums leveren een bluesy, rechttoe-rechtaan rockpunch die doet denken aan bands als de Allman Brothers Band.

Careful with That Axe, Eugene bouwt spanning en ontlading op

De vijfde plaats is voor het onheilspellende "Careful with That Axe, Eugene", dat in 1968 voor het eerst als B-kant verscheen. Waters' hypnotische bas, Wrights griezelige orgel, Masons percussie en Gilmours atmosferische gitaar creëren oplopende spanning die explodeert in een climax met een schreeuw. Uitgebreide liveversies verschenen op Ummagumma en de film Pink Floyd: Live at Pompeii.

Interstellar Overdrive vangt psychedelische vrijheid

Op de vierde plaats staat het uitgestrekte "Interstellar Overdrive" van het debuutalbum The Piper at the Gates of Dawn uit 1967. Barretts dalende gitaarriff start bijna tien minuten vrije improvisatie met vervormde gitaren, draaiend orgel, pulserende bas en chaotische ritmes die het Londense einde jaren zestig-scène definieerden.

Marooned wint Grammy voor emotionele diepgang

Derde is "Marooned" van The Division Bell uit 1994. Gilmour en Wright wisselen improvisatielijnen uit over glinsterende synths en zwevende melodieën, waarbij Gilmour een DigiTech Whammy-pedaal gebruikt voor stemachtige toonhoogtewisselingen. Het nummer won in 1995 de enige Grammy van de band voor Best Rock Instrumental Performance.

Any Colour You Like fungeert als hypnotiserend intermezzo

Op de tweede plaats van The Dark Side of the Moon staat "Any Colour You Like." Tussen vocale nummers in creëren Wrights draaiende synthesizers, Gilmours intense gitaar en de ritmesectie een elektronische, bluesgetinte passage die een kort psychedelisch ontsnappingsmoment biedt.

One of These Days levert donderende kracht

Bovenaan de lijst staat "One of These Days" van het album Meddle uit 1971. De bijna zes minuten durende opener draait om een hypnotische basriff gespeeld door Waters en Gilmour, één keer door een Binson Echorec gehaald. Wrights toetsen, Masons voortstuwende drums en Gilmours slidegitaar bouwen op naar een explosief hoogtepunt, bekroond door Masons bewerkte gesproken dreigement. Het nummer hielp het progressieve geluid vorm te geven dat de band in de jaren zeventig verder ontwikkelde.

Tags bij dit artikel