De Real Madrid is de competitie gestart met goede resultaten, al werd de balans enigszins verstoord door het doelpuntloze gelijkspel tegen de Betis in La Cartuja. Het team van Mourinho toont zijn beste gezicht wanneer het in het Bernabéu speelt, waar het in geen enkele competitiewedstrijd tot nu toe onder de vier goals is gebleven.
In de Champions League liet het ook zijn stempel achter door met de kleinste marge te winnen van de Inter, de huidige Italiaanse kampioen die met twintig wedstrijden op rij zonder verlies kwam. De cijfers nodigen uit tot optimisme, maar de sfeer in het Madrileense stadion laat zien dat het geduld beperkt is.
Het Bernabéu heeft duidelijk gemaakt dat het de gebeurtenissen van de vorige campagne niet heeft vergeten. Een paar opeenvolgende fouten volstaan al om een deel van het publiek te laten fluiten. Dit ongenoegen komt vooral naar voren in fases waarin het team meer terrein prijsgeeft en intensiteit verliest.
Hetzelfde fenomeen deed zich voor tegen de Real Sociedad, na de tijdelijke gelijkmaker die de eerste helft afkoelde. Nog sterker was het tegen de Inter, waar veel gefluit gericht was op Vinicius, die in de aanval niet uitblonk maar dat compenseerde met defensieve inzet. Hetzelfde gemompel klonk ook tegen de Rayo Vallecano.
De wedstrijd tegen de Rayo Vallecano was bijzonder illustratief. De Real Madrid overrompelde in de eerste helft en ging met een duidelijke 3-0 de rust in. In de tweede helft ontbrak het fysiek, zoals Mourinho zelf erkende tijdens de persconferentie.
De kansen van Rayo en de goal van Camello zorgden opnieuw voor gefluit. Arda Güler kalmeerde de gemoederen direct na zijn invalbeurt, gaf het team weer controle en bracht rust terug op de tribunes.
De meningen van de supporters zijn belangrijk, en daar kan ik niets tegen inbrengen.
Doelman Thibaut Courtois was directer: “Het gefluit van de supporters? Dat is de eis die Real Madrid groot maakt. We hebben twee jaar geen groot trofee gewonnen. Ze hebben er recht op.”
Om dit gefluit te begrijpen, moet men terugdenken aan het ongenoegen van de vorige campagne, met momenten van spanning na de bekeruitschakeling tegen Albacete en een titelloze slotfase. Het Bernabéu heeft de teller niet op nul gezet.
Toch werkt diezelfde eis als een permanente prikkel. Het team beschikt over de nodige middelen, vooral in de aanval. Alleen het vasthouden van de intensiteit van begin tot eind kan ervoor zorgen dat het gefluit plaatsmaakt voor applaus.