Benjamin Davis, een 16-jarige scholier van Bishop Feehan in Massachusetts, heeft een desktopmachine ontwikkeld die plastic afval van 3D-printen omzet in herbruikbaar filament.
Het systeem lost een van de grootste uitdagingen in de sector op: tot 67 procent van het materiaal kan als afval eindigen door supports of mislukte prints. Zijn ontwerp leverde hem de Regeneron Young Scientist Award op, goed voor 75.000 dollar. De jongeman noemde het een onvergetelijk moment.
De uitvinding van Benjamin Davis verlaagt de productiekosten met ongeveer 90 procent ten opzichte van commerciële alternatieven. Daardoor kunnen scholen, schoollaboratoria en makers een betaalbare oplossing gebruiken om hun afval te recyclen.
Door pultrusie en extrusie in één continu proces te integreren, bereikt het systeem 45 procent meer efficiëntie dan traditionele methodes waarbij beide stappen gescheiden zijn. De ontwikkeling van het definitieve prototype vergde meer dan 800 uur werk en meer dan vijftig iteraties en herontwerpen van onderdelen.
Door restmateriaal direct ter plaatse te verwerken, stimuleert het compacte, open-source apparaat de circulaire economie in digitale fabricage. Davis is niet tevreden met het huidige prototype en wil de extrusie-pultrusiemachine verder verbeteren voor meer efficiëntie en commerciële haalbaarheid.
Daarnaast wil de jonge onderzoeker een andere machine ontwikkelen die filamenten van composietmaterialen voor hoge temperaturen kan produceren, zodat zijn technologie een breder scala aan materialen aankan.
De ervaring stelde hem ook in staat zijn werk te presenteren op de conferentie van de American Association for the Advancement of Science en deel uit te maken van de American Academy of Sciences.