- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De Koerdische horrorfilm ging in première in Toronto maar krijgt scherpe kritiek vanwege het zware gebruik van generatieve technologie die botst met de thema's en menselijke prestaties.

Regisseur Bahman Ghobadi brengt sterke acteerprestaties op het scherm in zijn nieuwste horrorfilm “Trees Are Watching”, een verhaal geworteld in Koerdische folklore over zielen die herboren worden als bomen en later worden omgevormd tot meubels. Actrice Eva Green draagt het project met toegewijd werk dat dun materiaal tilt, terwijl een cast van jonge performers echte intensiteit toevoegt. Die sterke punten maken de toenemende afhankelijkheid van de film van grove AI-gegenereerde beelden des te schokkender naarmate het verhaal zich ontvouwt.

Festivalpremière ontketent debat over AI-gebruik

De film ging in première in de Centerpiece-sectie van het Toronto International Film Festival. Het zware gebruik van generatieve beelden heeft oproepen tot duidelijkere openbaarmakingsregels op grote evenementen veroorzaakt. Critici stellen dat het publiek het recht heeft te weten wanneer films op de technologie leunen, vooral te midden van aanhoudende zorgen over arbeidsimpact en ongeautoriseerd gebruik van creatieve data. Executive producer Martin Scorsese leende zijn naam aan het project, een detail dat extra aandacht heeft getrokken.

Plot draait om familiegeheimen en een bezeten stoel

Het verhaal begint met een kinderherinnering aan drie meisjes in Mardin, Turkije, die lokale bijgeloof delen. Jaren later keert Darya, gespeeld door Green, terug uit het buitenland met haar dove en non-verbale dochter Connie, vertolkt door Neva Kuş. Het tweetal vestigt zich in een gehuurd huis waar griezelige gebeurtenissen beginnen, gecentreerd rond een sierlijke stoel die lijkt te bewegen. Flashbacks onthullen het lot van Darya’s jeugdvriendinnen en de moeilijke jeugd die ze deelden.

Jonge acteurs schitteren in griezelige flashbacksequenties

Kuş brengt levendige energie in Connie en verhoogt de spanning telkens wanneer vreemde geluiden opduiken via het gehoorapparaat van het kind. De jonge performers die de zussen Nihal en Spin neerzetten, leveren gelaagde portretten van meisjes gevormd door angst en geloof in geesten die alledaagse voorwerpen bewonen. Cameramannen Saba Mazloum en Touraj Aslani kaderen verschillende ontmoetingen in met inventieve hoeken die de onheilspellende sfeer versterken.

AI-beelden ondermijnen milieuthema's

Naarmate de film vordert, vertrouwen wide shots en overgangssequenties steeds meer op generatieve tools. Overzichtsbeelden van bomen die langs wegen worden gekapt, lijken gegenereerd in plaats van gefilmd. De aanpak ondermijnt de schijnbare zorg van het verhaal voor ontbossing, gezien het aanzienlijke waterverbruik van huidige AI-systemen. Geïsoleerde close-ups van gezichten blijven effectief, maar bredere scènes verliezen samenhang en emotionele impact.

Overgeëxpliceerd einde verdunt het mysterie

Wat begint als een sluw, onheilspellend uitgangspunt over een spookstoel, verschuift naar ernstige expositie. Meerdere slotscènes spellen elke resterende vraag uit en ontnemen de ambiguïteit. Het resultaat voelt in strijd met de duidelijke vaardigheid van de regisseur in acteren en enscenering, waardoor kijkers het gevoel krijgen dat menselijke kunstzinnigheid is verdrongen door geautomatiseerde shortcuts.