De Atlético de Madrid leed twee opeenvolgende nederlagen in het Metropolitano die de afstand tot de grote titelkandidaten duidelijk maken. Eerst kwam de Bayern de Múnich en daarna de FC Barcelona. Beiden pakten de buit en lieten het rood-witte team met het gevoel dat het huidige niveau van de selectie elke droom van het veroveren van trofeeën bemoeilijkt.
Atlético kwam met een positieve reeks van eight overwinningen en een gelijkspel, maar Bayern overrompelde het team door pure collectieve superioriteit. Tegen Barcelona werd het verschil gemeten aan de individuele kwaliteit van de spelers. De twee duidelijke kansen die Julián Álvarez miste, belandden uiteindelijk bij Fermín López, die ze wel verzilverde. De jonge blaugrana-talent, ondanks zijn kwaliteit, maakt nog geen deel uit van de elitaire groep van Barça samen met namen als Lamine Yamal, Raphinha, Rodri of Pedri.
Het is geen toeval dat geen enkele speler van Atlético tot de dertig genomineerden voor de Ballon d'Or behoort. Het is ook niet vreemd dat het moeilijk is om een basiselftal van Barcelona of Real Madrid voor te stellen waarin een rojiblanco-speler past zonder het niveau te verlagen. De conclusie is duidelijk: zonder de beste spelers is het zeer moeilijk om historische rivalen te verslaan in lange competities.
Juist daarom valt de prestatie van vorig seizoen op. De nederlaag in de Copa del Rey-finale was pijnlijk en voor velen onverklaarbaar, maar het bereiken van de vier beste teams van Europa is een prestatie die moeilijk te herhalen valt. Voetbal hangt grotendeels af van de spelers en meestal winnen de teams met het grootste individuele talent. De afgelopen weken hebben dat duidelijk bevestigd.
Is het realistisch om van het huidige Atlético te eisen dat het belangrijke titels wint, terwijl de selectie met een kwaliteitsachterstand begint tegenover Bayern en Barcelona? Het antwoord lijkt ingewikkeld.