Lionel Scaloni had het al gewaarschuwd, maar velen denken nog steeds dat Argentinië een makkelijke weg naar de finale van het WK heeft. De Albiceleste zelf heeft aangetoond dat niets eenvoudig is. Meer dan verdienste van de tegenstanders lijkt het eigen tekortkoming van een team dat niet het verwachte niveau haalt van een drievoudig wereldkampioen.
Toch vindt Argentinië altijd een manier om door te gaan. Dat gebeurt met toenemend lijden en omgeven door controverse, al verdient dat laatste aspect een aparte analyse.
Het toernooi van Argentinië wordt steeds vreemder naarmate de wedstrijden vorderen. Tegen Kaapverdië toonde het al opvallende schommelingen en tegen Egypte herhaalde het verhaal zich. Tegen Zwitserland was het scenario vergelijkbaar: na een vroege treffer uit een stilstaande fase trok het team zich terug en gaf het vrijwel het balbezit op. Bij rust hadden de Zwitsers bijna 60 procent balbezit.
De grote vraag richt zich nu op de confrontatie met Engeland. Alles wijst erop dat Scaloni zijn aanpak handhaaft, vooral omdat de resultaten blijven komen. Toch laten de laatste wedstrijden het gevoel achter dat elk duel elk moment kan ontsporen.
De Zwitserse aanvaller Breel Embolo verliet het veld in tranen vlak nadat zijn team had gelijk gemaakt. De Portugese scheidsrechter João Pinheiro nam een omstreden beslissing door hem van het veld te sturen. De speler simuleerde een overtreding en volgens de huidige regels was geel terecht, maar de directe rode kaart zorgt voor discussie. In Zwitserland vindt men dat de straf anders zou zijn geweest als de rollen waren omgedraaid.
De situatie ontstond in een context die al vol controverse rond Argentinië zat. De rode kaart veranderde het verloop van de wedstrijd en maakte de weg naar de verlenging makkelijker.
Voor de zoveelste keer begon Julián Álvarez in de basis voor Lautaro Martínez. Zijn optreden riep opnieuw vragen op over zijn vorm. De aanvaller bleef het grootste deel van de wedstrijd vrijwel onzichtbaar en hoewel hij niet tegen de sterkste tegenstander speelde, was zijn invloed beperkt tot hij in de extra tijd met een schitterend doelpunt opdook.
Die treffer plaatste Argentinië bij de vier beste landen ter wereld en deed de interesse van Barcelona weer oplaaien, dat nog steeds een mogelijke deal van meer dan 100 miljoen euro overweegt. De speler zelf lijkt erop gebrand te bewijzen dat zijn marktwaarde voorlopig nog ter discussie staat.
De ervaren Granit Xhaka leverde een magistrale prestatie. In de eerste helft fungeerde hij als kompas voor Zwitserland, dat verraste met balbezit. In de tweede helft leidde hij opnieuw de poging tot gelijkmaken en hoewel een slechte beslissing in de extra tijd zijn team de das omdeed, was zijn algehele optreden van hoog niveau.
De rode kaart voor Embolo veranderde de wedstrijd en was waarschijnlijk het laatste grote optreden van Xhaka met de Zwitserse selectie op zo’n groot toernooi.