De bondscoach Lionel Scaloni had het al gewaarschuwd, maar verschillende waarnemers bleven ervan overtuigd dat Argentinië een vrij baan had naar de WK-finale. De Albiceleste zelf heeft dat beeld ondermijnd met optredens die ver onder de maat bleven voor een drievoudig wereldkampioen.
Het spel van het team is vanaf het begin van het toernooi wisselvallig geweest. De duels tegen Cabo Verde en Egipto lieten al duidelijke ups en downs zien, en ook de wedstrijd tegen Zwitserland bevestigde die trend.
Na een vroege treffer uit een stilstaande bal koos Argentinië ervoor om zich terug te trekken en het balbezit weg te geven. Zwitserland ging met rust met ongeveer 60 procent balbezit, een opvallend cijfer voor de regerend wereldkampioen. Scaloni lijkt niet van plan het plan te wijzigen voor het duel met Inglaterra, en de resultaten geven hem voorlopig gelijk.
Toch straalt het team kwetsbaarheid uit. In meerdere fases van de laatste wedstrijden leek het alsof elk detail het resultaat kon verstoren wanneer beide teams met elf man spelen.
De Zwitserse aanvaller Breel Embolo verliet het veld zichtbaar aangeslagen na een rode kaart op het moment dat zijn team net had gelijk gemaakt. De beslissing van de Portugese scheidsrechter João Pinheiro zorgde direct voor discussie, zeker gezien de eerdere arbitrale controverses rond Argentinië.
Hoewel de huidige regels de sanctie voor schwalbe rechtvaardigen, vonden velen in Zwitserland de maatregel te zwaar. Embolo zelf was ook betrokken bij een van de meest omstreden momenten van de wedstrijd.
De aanvaller Julián Álvarez begon weer in de basis en herhaalde het patroon van eerdere duels: weinig invloed in het collectieve spel. Zijn late goal in de verlengingen zorgde ervoor dat Argentinië de halve finales bereikte, maar nam de twijfels over zijn spel niet weg.
De interesse van Barcelona in de speler, die rond de 100 miljoen euro zou kosten, roept in de Catalaanse hoofdstad steeds meer vragen op na het zien van hoe de aanvaller onzichtbaar bleef tegen mindere tegenstanders.
Middenvelder Granit Xhaka leverde een van de beste prestaties van Zwitserland. Zijn vermogen om het spel te verdelen en het team in cruciale momenten te leiden werd ook door neutrale waarnemers geprezen. Een slechte beslissing in de slotfase, toen hij niet met zijn goede been voorzette, betekende uiteindelijk het einde voor de Zwitsers.
Met de uitschakeling van Zwitserland sluit een generatie een hoofdstuk af dat zijn sporen heeft nagelaten in het Europese voetbal. Xhaka toonde opnieuw waarom hij nog steeds een van de dragende spelers van het team is.