Ann Hornaday, filmcriticus van The Washington Post, herinnerd als warme mentor en scherpzinnige waarnemer

Collega’s roemen de empathie, inclusiviteit en blijvende invloed van de Pulitzer-finalist, naast haar lovende recensies

Ann Hornaday viel op in journalistieke kringen als zowel een scherpzinnige filmcriticus als een oprecht betrokken collega die iedereen om zich heen het gevoel gaf gewaardeerd te worden. De Washington Post-schrijfster, die zondag op 66-jarige leeftijd overleed, verwierf een reputatie met doordachte recensies die breed weerklank vonden, terwijl ze collega’s met zeldzame warmte en empathie behandelde.

Een natuurlijk talent om anderen zich opgenomen te laten voelen

Wie met Ann Hornaday samenwerkte, beschrijft haar als iemand die nieuwkomers meteen in haar kring opnam. Ze behandelde collega’s bij concurrerende media of pas bij de Post aangetreden journalisten op dezelfde familiaire wijze. Haar benadering creëerde een gevoel van verbondenheid dat collega’s persoonlijk vonden, ook al gold het voor velen.

Een schrijver die in 2017 van de Los Angeles Times naar de Post overstapte, merkte dat de overstap geen verandering bracht in hun relatie. Hornaday bood dezelfde steun en begrip als daarvoor. Ze nam vaak de tijd voor lange gesprekken met collega’s die met uitdagingen kampten, ondanks haar eigen drukke schema van deadlines en vertoningen.

Eerste ontmoetingen op Cannes benadrukken haar vrijgevigheid

Hun eerste ontmoeting vond plaats op het Filmfestival van Cannes in het begin van de jaren tien tijdens een reeks interviews met cast en crew. Geïntroduceerd door een ervaren publicist, deed Hornaday meteen alsof ze elkaar al kenden en nam daarmee eventuele ongemakkelijkheid weg voor de nieuwe journalist. Dit gebaar bepaalde de toon voor jaren van festivalontmoetingen vol introducties, gedeelde observaties en vanzelfsprekende kameraadschap.

Hornaday groeide op in Iowa en behield sporen van een Midwestelijk accent, ook na jaren in Baltimore. Collega’s herinneren zich haar frequente gebruik van het woord ‘fabulous’ en haar vermogen om chaotische festivalomgevingen overzichtelijker te maken.

Scherpe kritiek combineren met persoonlijke vriendelijkheid

Professioneel oogstte Hornaday erkenning voor haar virale recensies, haar boek Talking Pictures en haar status als Pulitzer Prize-finalist. Ze hanteerde hoge maatstaven voor de films die ze besprak, maar bood buiten de bioscoopzaal oprechte verbinding. Collega’s typeerden haar als ‘chipper-cynical’: nuchter over de tekortkomingen van de industrie, maar optimistisch over mogelijke verbeteringen.

Haar invloed reikte verder dan haar gepubliceerde kritieken. Velen bij de Post en daarbuiten herinneren zich hoe gesprekken met haar de zwaarte van professionele crises verzachtten. Ze luisterde zonder zorgen te bagatelliseren en deelde vaak praktische inzichten die hielpen problemen in een ander licht te zien.

Laatste projecten en blijvende invloed

In een van hun latere gesprekken, voordat de schrijver in 2024 naar The Hollywood Reporter vertrok, sprak Hornaday enthousiast over een nieuw boekproject rond All the President’s Men. Ze had het manuscript recent ingeleverd ondanks haar verslechterende gezondheid. In plaats van over haar eigen werk te praten, wilde ze liever horen hoe het met de carrièrebeslissingen van haar collega ging.

Haar voorbeeld blijft doorwerken. De schrijver stelt dat de meest passende hulde is om anderen dezelfde steun te bieden die Hornaday gedurende meer dan twee decennia bij de Post consequent gaf.

Tags bij dit artikel