Veteraanfilmmaker Andy Tennant en actrice-producent Jessica Alba bundelen hun krachten voor The Fun Lady, een film geïnspireerd op de levensloop van een vrouw uit Arkansas die uitgroeide tot topverkoper van intieme producten in conservatieve gemeenschappen. Het project, geproduceerd door Highland Film Group, wordt op het American Film Market aan kopers getoond.
Tennant, bekend van hits als Sweet Home Alabama en Hitch, heeft al langer affiniteit met verhalen over vrouwelijke groei en veerkracht. Hij legt uit dat mannelijke personages in veel films zelden evolueren, terwijl verhalen over vrouwen meer ruimte bieden voor kwetsbaarheid, nieuwsgierigheid en diepgang. The Fun Lady sluit daar nauw bij aan.
Het scenario van Mark Steilen bewerkt het verhaal van Linda Brewer, een vrouw die de middelbare school niet afmaakte en later tot 140.000 dollar per jaar omzette met producten van Passion Parties. Een artikel uit 2004 in The New York Times Magazine beschreef hoe zij seksspeeltjes, crèmes en spellen introduceerde bij vrouwen in de Bible Belt en daarmee oude taboes doorbrak.
Alba vertolkt Mora, een vrouw die terugkeert naar haar kleine geboorteplaats in Arkansas nadat haar ogenschijnlijk perfecte leven uit elkaar valt. Met beperkte baankansen en een hechte roddelcultuur begint ze ondanks haar eigen onervarenheid plezierproducten te verkopen. De rol markeert ook haar debuut als producent via haar banner Metalmark Entertainment.
I thought, You got to be kidding me! It’s such a lovely movie.
De opnames beginnen begin volgend jaar. Tennant prees Alba’s zakelijk inzicht en haar betrokkenheid bij de diepere thema’s van het verhaal, waaronder vrouwelijke seksualiteit en dynamieken binnen huwelijken. Hij merkte op dat het verhaal in elke periode resoneert, of het nu 1988, 2000 of 2027 is.
Hoewel Brewer inmiddels is overleden, werkte ze nauw samen met Steilen aan het script. Haar kinderen kijken ernaar uit om de film te zien. Tennant benadrukte dat hij de portretten van meerdere vrouwen op de passion parties wil uitbreiden om hun verschillende relaties en uitdagingen te laten zien.
De regisseur beschrijft zijn aanpak als het creëren van een veilige ruimte waarin acteurs hun personages volledig kunnen verkennen. Hij vergelijkt het proces met het dirigeren van een orkest, waarbij hij streeft naar harmonie binnen het ensemble. Het materiaal vereiste nauwelijks herschrijvingen, iets wat hij zelden meemaakt.