Andrés García was amper zes dagen in Oman toen hij zijn eerste les over de nieuwe omgeving kreeg. Na het doen van boodschappen raadde een buurman hem aan niet meer in korte broek naar buiten te gaan. Het ging niet om een voetbalregel, maar om respect voor de lokale gebruiken. Enkele dagen eerder was hij ook al niet toegelaten tot een supermarkt in die kleding. De trainer uit Madrid begreep dat zijn werk al begon voordat hij het veld betrad.
Andrés García legt vanuit Saham uit dat aanpassing essentieel is. In winkelcentra moet je een lange broek dragen en als je tatoeages op je armen hebt, is het beter die te bedekken. Het is een compleet andere cultuur dan de Spaanse.
De komst naar Oman is het twaalfde internationale avontuur van de 42-jarige trainer met een UEFA Pro-licentie. Hij vertrok in 2018 uit Spanje naar Noorwegen en werkte sindsdien in China, de Verenigde Arabische Emiraten, Ecuador, Zweden, Irak, Belize, de Britse Maagdeneilanden, Mexico en de Maldiven, naast een korte periode bij Sociedad Deportiva Logroñés.
In China werkte hij samen met Rafa Benítez bij Dalian Professional. In Ecuador leidde hij Orense en redde hij de club van degradatie in zijn eerste ervaring als hoofdverantwoordelijke van een eersteklasser. In Irak maakte hij deel uit van Duhok en in Mexico nam hij de onder-23 van Guadalajara onder zijn hoede. Hij werkte ook met de nationale teams van Belize en de Britse Maagdeneilanden.
Zijn laatste periode in de Maldiven bij Odi Sports Club was bijzonder betekenisvol. De ploeg speelde voor het eerst in de hoogste klasse en eindigde als vicekampioen in de competitie en als bekerwinnaar. García benadrukt dat alle teams samen trainden op een klein eiland en hetzelfde stadion deelden.
De Omaanse club, ooit landskampioen, had het vorige seizoen moeite om de klasse te behouden en slaagde daar pas op het allerlaatste moment in. De directie wil nu een plek in de top vier en meedoen om de beker. García wees het aanbod eerst af, maar de aandrang van de sportieve leiding en betere voorwaarden overtuigden hem uiteindelijk.
In Oman combineren veel lokale spelers hun sport met banen bij de overheid, het leger of de politie. De clubs hebben afspraken om trainingen en wedstrijden prioriteit te geven, al moeten de tijden wel worden aangepast aan die verplichtingen. De hitte dwingt bovendien om de sessies aan het eind van de dag te houden.
García kende het land al deels. Twee jaar eerder, tijdens zijn periode in Irak, reisde hij naar Muscat voor een continentale competitie. Voordat hij de functie aannam, overlegde hij ook met trainer Beto Bianchi, die eerder bij dezelfde club had gewerkt.
De Madrilener benadrukt dat elk land hem andere lessen heeft geleerd. Noorwegen en Zweden toonden een andere manier om naar voetbal te kijken. Mexico bracht een cultuur die dichterbij stond. Irak en de Maldiven dwongen hem om te leven met andere religieuze en sociale realiteiten. Nu in Oman leeft hij met gebedstijden en andere sociale codes.
García ziet de Omaanse competitie als een mogelijke springplank naar sterkere competities in het Midden-Oosten dankzij de banden met Saudi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Zijn directe doel is Saham terug te brengen naar de bovenste regionen en de clubstructuur stap voor stap professioneler te maken.