- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Regisseur praat over het maken van 'The Last First: Winter K2' uit bestaand beeldmateriaal, het kiezen voor een lo-fi stijl en de discussies op het SCAD Savannah Film Festival

Regisseur Amir Bar-Lev maakt al meer dan twintig jaar documentaires over uiteenlopende onderwerpen, maar hij had nooit verwacht een film over bergsport te maken totdat een producent hem in contact bracht met de chaos rond een expeditie op K2 in Pakistan in 2019-2020. Het resultaat is The Last First: Winter K2, een film die onlangs te zien was in het Docs to Watch-programma op het SCAD Savannah Film Festival.

Hoe het project Bar-Lev jaren later bereikte

Bar-Lev stapte ongeveer drie jaar na de gebeurtenissen in het project. Producenten John Battsek en Sarah Thomson, een Brits echtpaar met wie hij eerder had samengewerkt, benaderden hem met het idee. Thomson vond dat het verhaal paste bij Bar-Levs terugkerende interesse in hoe mensen betekenis zoeken en hoe cultuur gedrag vormt, ook al had hij geen voorkennis van bergsport.

De film volgt een groep klimmers die probeert als eersten K2 in de winter te beklimmen, de laatste grote ‘eerste’ in de extreme bergsport. Sommige deelnemers sloten vriendschappen, terwijl anderen het leven lieten. Overvloedig bestaand beeldmateriaal, waaronder opnames van filmmaker Elia ter plaatse, GoPro-beelden van klimmer John Snorri Sigurjónsson en diverse iPhone-opnames, leverde Bar-Lev een rijk maar onhandelbaar archief op.

Omgaan met meerdere perspectieven en zes concurrerende documentaires

Met zestig mensen op de berg waren er talloze verhaallijnen mogelijk. Bar-Lev stelde een jong Brits montageteam samen en combineerde visies: één editor richtte zich sterk op Snorri en klimmer Muhammad Ali Sadpara, terwijl Bar-Lev neigde naar een ensemble-aanpak in de stijl van Robert Altman. Uiteindelijk kozen ze voor een middenweg.

Tijdens de expeditie liepen zes aparte documentaireprojecten. Slechts één korte film over klimmer Sergi Mingote verscheen onafhankelijk; de rest droeg beeldmateriaal bij aan Bar-Levs project. Het structureren van de film was lastig omdat de centrale competitie vroeg eindigt en de rest draait om de nasleep en reflectie.

Kiezen voor een lo-fi esthetiek om de klim zelf te bekritiseren

Bar-Lev vermeed bewust de gepolijste, weidse beelden die typisch zijn voor bergsportfilms. Hij behandelde het verhaal als een basiskampverhaal en omarmde de rauwe kwaliteit van telefoon- en actioncamerabeelden. Dronebeelden komen spaarzaam voor. De regisseur merkte op dat het bereiken van cinematografische schoonheid hoger op de berg vaak veel enscenering vereist, een aanpak die hij afwees om consistent te blijven met de kritische houding van de film tegenover prestatie en risico.

De esthetiek was om lo-fi en huisgemaakt te zijn in plaats van cinematografisch en weids.

Publieksreacties en de waarde van ambiguïteit

De film ging in première op Sundance en heeft uiteenlopende reacties uitgelokt, van vragen over de geestelijke gezondheid van klimmers tot diepere discussies over overtreding en sterfelijkheid. Bar-Lev verwelkomt tegenstrijdige feedback op platforms als Letterboxd en ziet het als bewijs dat kijkers hun eigen conclusies trekken in plaats van een didactische boodschap te krijgen.

Hij streeft in elk project naar ruimte voor interpretatie door het publiek. Bar-Lev vergelijkt de aantrekkingskracht van zulke extreme ondernemingen met andere subculturen die gevaar en betekenis combineren en houdt een niet-oordelende maar voorzichtige houding aan, gevormd door zijn rol als ouder.