Amartei Armar debuteert met 'Our Time Will Come' op Locarno met west-afrikaanse draai aan klassiek verhaal

Het debuut van de Ghanese regisseur volgt twee weeskinderen die familiebanden smeden te midden van de harde straten en sociale scheidslijnen van Accra.

Our Time Will Come markeert een sterk speelfilmdebuut voor scenarioschrijver en regisseur Amartei Armar, die elementen van een klassiek weeskindverhaal herschikt in het hedendaagse Ghana. De film vermijdt langdurige wanhoop en bouwt in plaats daarvan een meeslepend verhaal rond twee jonge vluchtelingen die hun eigen ondersteuningsnetwerk creëren. De film opende op het Filmfestival van Locarno na een eerdere presentatie in de Atlas Workshops van Marrakech in 2025 onder de werktitel Vagabonds.

Roadtrip verandert in verhaal over stedelijk overleven

Het verhaal begint op de weg en verschuift daarna naar de veeleisende realiteit van het leven in Accra. De vijftienjarige Owusu en de zevenjarige Adobea vluchten uit hun weeshuis met niet meer dan een oude foto en het gezamenlijke doel om Owusu’s vermiste moeder te vinden. Hun reis benadrukt de erosie van traditionele gezinsstructuren in een land dat wordt gevormd door plattelandsmigratie en economische tegenspoed.

Cinematograaf John Kwame Markin legt het contrast vast tussen het open platteland en de benauwde, chaotische stad. Vroege daglichtscènes benadrukken ruimte en mogelijkheden, terwijl latere sequenties desoriëntatie en gevaar in drukke markten en sloppenwijken overbrengen.

Tienervoorzitter verankert de emotionele kern

Idrissu Tontie Jr. levert een volwassen prestatie als Owusu en evolueert van een gespannen beschermer naar een zelfverzekerdere stadsbewoner. De jonge Dorothy Adobea Tandoh brengt kwetsbaarheid in Adobea, die de bloedziekte van haar overleden moeder deelt. Hun broer-zusachtige band vormt het emotionele centrum zonder overmatig sentiment.

Straatbende biedt een nieuw soort verwantschap

Nadat ze hun bezittingen zijn kwijtgeraakt aan een eenogige zakkenroller, komen de twee een groep straatjongeren tegen onder leiding van de vindingrijke Ziggy. Emmanuel Wilberforce speelt Ziggy, die de nieuwkomers test voordat hij hen opneemt in het geïmproviseerde gezin. De groep overleeft door kleinschalige handel en leden zoals Suga gaan van spot naar zorg, wat laat zien hoe affiniteit bloedbanden kan vervangen.

Kritiek op een gefragmenteerde samenleving raakt de kern

Armar verwerkt een subtiele politieke verwijzing via een billboard die verwijst naar de Family Values Bill van 2024, die de lhbtq+-gemeenschap criminaliseert. De plaatsing benadrukt hoe autoriteiten verdeeldheid zaaiende kwesties prioriteren boven het ondersteunen van de niet-traditionele families die armoede en migratie in Ghana hebben gecreëerd.

De commentaar van de film op inhaal-kapitalisme en verzwakte vangnetten komt zonder zwaarhandigheid over. Kijkers hebben geen voorkennis van de lokale politiek nodig om de centrale boodschap over herdefinieerde verwantschap in het moderne Ghana te begrijpen.

Sterk vakmanschap ondersteunt festivalkansen

Markins camerawerk past zich vloeiend aan aan wisselende locaties en stemmingen. De cast presteert consistent, waarbij Tontie Jr. de film bij elkaar houdt over de toonwisselingen heen. Drie muziekmontages voelen iets overdadig aan, maar de algehele uitvoering wijst op sterke potentie voor verdere festivalreizen en internationale distributie.

Tags bij dit artikel