Taylor Tomlinson nam de presentatierol bij CBS' After Midnight aan, maar kreeg kort daarna te maken met een sterke achteruitgang van haar gezondheid. Ze dacht eerst dat het om een zware verkoudheid ging, maar kreeg later diagnoses waaronder mononucleose terwijl ze doorwerkte aan onder meer haar derde Netflix-special.
De opnames gingen door ondanks aanhoudende vermoeidheid en herhaalde infecties. Tomlinson testte later positief op blootstelling aan schimmel en hield de klachten tijdens het tweede seizoen onder controle met uitgebreide supplementen, maar haar immuunsysteem bleef kwetsbaar. Uiteindelijk liet ze de producers weten dat ze niet kon doorgaan en stelde mogelijke vervangers voor, maar het netwerk besloot het programma te beëindigen.
In haar nieuwe essaybundel onthult Tomlinson dat eenzaamheid een grote rol speelde bij haar keuze om de show te presenteren. Ze zocht een stabiele aanwezigheid in Los Angeles en zag de functie als ankerpunt dat eindeloos toeren zou voorkomen. De beslissing bracht haar de gewenste gemeenschap, maar bond haar ook sterker aan de stad.
Tomlinson hield de ernst van haar toestand eerst verborgen in de hoop dat doorzetten tot herstel zou leiden. Collega's zagen haar dagelijkse worsteling en boden aanpassingen aan zoals remote tafellezingen of minder drukke kleedkamers. Toch liet het late-nightschema weinig ruimte voor rust tussen productiedagen.
Het was niet zo dat ik op een dag wakker werd en dacht: ja, ik ben klaar. Het waren maanden van nadenken.
Na het informeren van de producers versnelde Tomlinson haar Netflix-special en annuleerde de resterende tourdata, tot teleurstelling van fans en haar team. Ze beschrijft de periode als overlevingsmodus en erkent hoe moeilijk het was om mensen teleur te stellen die ze respecteerde. De ervaring riep ook herinneringen op aan de ziekte van haar moeder op ongeveer dezelfde leeftijd.
Tomlinson wilde al langer boeken schrijven, geïnspireerd door werk van Tina Fey en Mindy Kaling. Het memoir-formaat liet haar onderwerpen uitgebreider behandelen zonder de constante noodzaak van punchlines. Ze maakt zich vooral zorgen over haar schrijfvaardigheid, niet over de persoonlijke onthullingen.
Terugkijkend heeft Tomlinson gemengde gevoelens over het aannemen van de rol terwijl ze ziek was. Sommige dagen twijfelt ze eraan, andere dagen beseft ze dat ze in overlevingsmodus zat en haar best deed. Het boekproject vulde de tijd zonder touren en gaf structuur tijdens het herstel.