Taylor Tomlinson confronteert een diep persoonlijke crisis in haar nieuwe essaybundel 'Actually, Nevermind'. De komiek en voormalig presentator van de CBS-serie After Midnight beschrijft hoe jaren van meedogenloos werken haar uiteindelijk inhalen en haar dwingen tot een keuze die haar overspoelt met schuldgevoelens.
Tomlinson schrijft dat haar immuunsysteem ook in het tweede seizoen van de show nog steeds verzwakt was. Ze werd hyperalert op ziekte en vreesde dat elke afwezigheid collega's zou teleurstellen of zou doen denken dat ze niet langer capabel was. De angst versterkte het idee dat haar waarde alleen afhing van constant presteren.
Mensen om haar heen riepen op tot voorzichtigheid. Familieleden moedigden rust aan. Vrienden reageerden geschokt op haar schema. Zelfs agenten en managers vroegen zich af of het verstandig was om meer data toe te voegen. Tomlinson besefte dat de druk van binnenuit kwam, gevoed door een lang bestaande behoefte aan bevestiging die haar ertoe had gebracht een baan op televisie door de week te combineren met reizen in het weekend.
De presentator ging haar problemen niet zien als een geïsoleerde moeilijke periode, maar als het voorspelbare gevolg van aanhoudende overbelasting. Haar ambitie botste al jaren met fysieke grenzen. Toen haar lichaam uiteindelijk het tempo stopzette, herkende ze de noodzaak van echte afstand van de eisen van het presenteren.
Vertrekken bij After Midnight bleek een van de moeilijkste beslissingen van haar carrière. Bijna tweehonderd mensen waren afhankelijk van het programma en Tomlinson vreesde dat haar vertrek hun posities in gevaar kon brengen. Ze bereidde een gedetailleerde uitleg voor de uitvoerend producenten, bood aan te helpen bij een overgang en hoopte dat het netwerk de serie met een andere host zou voortzetten.
De producenten hoorden kort na het gesprek dat de show werd verlengd. Tomlinson sprak daarna met uitvoerend producent Stephen Colbert, een gesprek dat haar emotioneel maakte en vol berouw achterliet. Ze begreep zijn teleurstelling na zijn investering in haar voor wat velen als een begeerde rol beschouwen.
Ik heb dat gesprek met Stephen huilend en excuserend doorgebracht voordat ik ophing, trillend van schaamte.
Ondanks Tomlinsons bereidheid om mee te helpen bij het vinden van een vervanger besloot CBS uiteindelijk om de show niet te verlengen zodra haar vertrek bekend werd. Ze beschrijft de uitkomst als haar grootste angst die werkelijkheid werd. Tomlinson erkent dat blijven haar welzijn verder zou hebben geschaad, maar het gevoel anderen te hebben teleurgesteld blijft hangen.
De komiek reflecteert op de spanning tussen zelfbehoud en professionele verantwoordelijkheid. Ze merkt op dat eerdere suggesties voor gastpresentatoren of back-upplannen werden afgewezen, waardoor zij elke aflevering moest doormaken ondanks haar verslechterende gezondheid.