Mensen gedragen zich vaak op manieren die de logica tarten, gedreven door gevoelens in plaats van rede. De broers Zellner vatten deze tegenstrijdigheid perfect samen in hun nieuwe sciencefictionkomedie Alpha Gang, waarin een groep buitenaardse wezens op aarde landt met de intentie te overheersen, maar geconfronteerd wordt met de rommelige aantrekkingskracht van menselijke emoties.
Het verhaal begint met Alpha Six, gespeeld door Riley Keough, die op aarde arriveert in een nieuwe menselijke vorm. Ze werkt samen met Alpha Three (Kelvin Harrison Jr.) en voegt zich bij de rest van de bemanning in een kasteel dat als hoofdkwartier dient. De groep bestaat uit Alpha One (Léa Seydoux), Alpha Two (Dave Bautista), Alpha Four (Lily-Rose Depp) en Alpha Five (Doona Bae).
Gekleed in leren jacks en poodle skirts rechtstreeks uit de jaren vijftig, bewapenen de aliens zich met moderne wapens terwijl ze dansen op vintage pophits. Hun oorspronkelijke missie is het overnemen van de planeet, maar ze raken al snel afgeleid door picknicks, dansen en de vreemde aantrekkingskracht van gevoelens die ze ooit vreesden.
De komst van een nieuw lid, Alpha Seven (Chris Pine), verstoort het evenwicht. Hij onthult dat een van de groepsleden eigenlijk een spion is van de rivaliserende Beta Gang, geleid door een met een ooglap uitgeruste Beta One (Cate Blanchett). De Betas geven de voorkeur aan elektronische muziek en koelere houdingen, wat leidt tot een botsing die de Alphas dwingt hun groeiende emotionele banden onder ogen te zien.
Regisseurs Nathan Zellner en David Zellner kiezen voluit voor absurditeit met een deadpan-vertelstijl en over-the-top-actiescènes. De film duurt 109 minuten en voelt vaak als een koortsdroomachtige videoclip, compleet met needle-drop-nummers en grillige brutalistische decors. Kostuumontwerper Susie Coulthard kleedt de cast in opvallende greaserlooks die scherp contrasteren met de gewone mensen om hen heen.
Kijkers zullen waarschijnlijk stevig aan één kant staan. Sommigen waarderen de mix van slapstick, stille romantiek tussen personages en de gezonde kern over het omarmen van tegenstrijdigheden. Anderen vinden de ideeën misschien te verspreid en de lange actiescènes overdreven. Hoe dan ook blijft de film trouw aan zijn excentrieke visie zonder excuses.
In de kern toont het verhaal hoe de aliens overgaan van koude berekening naar volledige emotionele onderdompeling. Ze laten hun veroveringsplannen varen ten gunste van individualiteit, dromen en verbinding. Het resultaat is een film die visuele flair combineert met een eenvoudige boodschap over de waarde van gevoelens, ook als die tot chaos leiden.