Alina Marazzi brengt verhaal van Gerda Taro tot leven in Venetië Horizons-première

The Girl With the Leica eert de nalatenschap van de pionierende fotojournaliste vanuit haar eigen perspectief

Gerda Taro was pas 26 toen ze de eerste vrouwelijke fotojournaliste werd die in een conflict om het leven kwam. Het duurde decennia voordat haar rol in de ontwikkeling van de moderne fotografie de erkenning kreeg die ze verdiende. Regisseur Alina Marazzi wil dat rechtzetten met haar nieuwe film The Girl With the Leica, die de Horizons-sectie opent op het Filmfestival van Venetië en de energieke geest van de fotografe viert.

Marazzi verschuift het verhaal naar Taro’s perspectief

Marazzi bewonderde Taro’s foto’s al toen het boek van Helena Janeczek uit 2018 over de fotografe verscheen. De twee vrouwen spraken later af om een filmbewerking te maken. Marazzi schreef het scenario samen met Valia Santella en castte Emilia Schüle als Taro, bekend van haar hoofdrol in Marie-Antoinette.

De grootste afwijking van het boek zit in de vertelwijze. In de roman werden Taro’s ervaringen gefilterd via drie vrienden die de gebeurtenissen in de jaren zestig terughaalden. Marazzi plaatst de kijker daarentegen rechtstreeks naast Taro op 14 juli 1937, de Franse nationale feestdag in Parijs, terwijl ze zich voorbereidt om terug te keren naar Spanje om de Burgeroorlog te verslaan.

Flashbacks tonen Taro’s weg van activiste naar fotografe

Via flashbacks volgt de film hoe Taro, geboren als Gerta Pohorylle, in Leipzig als linkse activiste contact legde met vrienden. Velen vluchtten nadat de nazi’s aan de macht kwamen. In Parijs ontdekt ze de fotografie en werkt ze samen met haar partner Endrè Friedmann. Samen creëren ze het Robert Capa-persona om foto’s aan Amerikaanse media te verkopen. Later claimde Friedmann de naam exclusief, waardoor veel foto’s van Taro alleen aan hem werden toegeschreven.

Het verhaal schetst ook de levendige emigrantencommunity in Parijs in de jaren dertig. Figuren als Fred Stein en David “Chim” Seymour maakten deel uit van Taro’s kring. Beiden werden belangrijke fotografen en Seymour hielp in 1947 mee aan de oprichting van het persagentschap Magnum met Capa en Henri Cartier-Bresson. Net als Taro kwamen ook Seymour en Capa later om het leven tijdens hun werk in het veld.

Fotografie stelde hen niet alleen in staat om in hun levensonderhoud te voorzien, maar ook om een visuele taal te ontwikkelen en hun visie uit te drukken.

— Alina Marazzi, regisseur, Interview met Variety voorafgaand aan de première in Venetië

Politieke betrokkenheid en een vreugdevolle geest in evenwicht

Marazzi baseerde zich op het boek van Janeczek en de eerste biografie van Taro door historica Irme Schaber. Het onderzoek benadrukte Taro’s vroege politieke werk in Duitsland samen met vrienden als Georg Kuritzkes. De film toont hoe ze naar Spanje reist met de hoop op een rechtvaardiger samenleving.

De beginjaren in Parijs waren zwaar voor Taro en haar vriendin Ruth Cerf, maar de film vermijdt een sombere toon. In plaats daarvan toont hij jonge mensen die vastbesloten blijven om van het leven te genieten ondanks beperkte middelen.

Ze was een jonge, levendige, mooie en aantrekkelijke vrouw, dus ze geeft haar persoonlijke leven niet op om een sterke, politiek betrokken fotografe te worden. Juist de combinatie van die twee aspecten vond ik belangrijk om te vertellen.

— Alina Marazzi, regisseur, Interview met Variety voorafgaand aan de première in Venetië

Modern taalgebruik en visuele stijl houden het verhaal fris

Om een traditioneel kostuumdrama te vermijden, spreken de acteurs in hedendaags taalgebruik. Marazzi merkt op dat Taro opvallend hedendaags aanvoelt terwijl ze onderweg haar identiteit vormt. Visuele elementen zoals het vuurwerk op de Franse nationale feestdag en felrode bloemen benadrukken haar levendige persoonlijkheid en innerlijke onrust. De regisseur liet zich ook inspireren door de experimentele cinema van de jaren dertig.

Parallellen tussen de jaren dertig en hedendaagse conflicten

Marazzi ziet duidelijke parallellen tussen de jaren dertig en het heden, met name de opkomst van rechts-nationalisme. Ze verbindt ook de gevaren voor journalisten in Oekraïne en Gaza met het precedent dat tijdens de Spaanse Burgeroorlog werd gezet. In beide recente conflicten zijn veel mediewerkers omgekomen en ze suggereert dat Taro vandaag waarschijnlijk een van die verhalen zou volgen als ze nog leefde.

Tags bij dit artikel