In 1974 testte Frankrijk tussen de tarwevelden die Saran en Ruan scheiden een revolutionair transportsysteem. Een voertuig zonder wielen gleed over een speciale baan en bereikte 430 km/u zonder ernstige incidenten of significante technische storingen.
De Aérotrain presteerde uitstekend tijdens maandenlange tests. Het voldeed aan alle technische doelstellingen en bood een toekomstvisie voor hogesnelheidstransport. Toch raakte de baan in de vergetelheid en is er al meer dan vijftig jaar geen trein overheen gereden.
De officiële verklaring schreef het einde van het project toe aan de energiecrisis van de jaren zeventig. Het voertuig gebruikte kerosine als hoofdbrandstof, waardoor de prijsstijging het project onhaalbaar zou hebben gemaakt.
De zoon van ingenieur Jean Bertin, de bedenker van het project, wees die verklaring direct van de hand. Volgens hem was het “een volstrekt vals voorwendsel”. Andere theorieën wijzen op een belangenconflict met de SNCF, het Franse staatsspoorbedrijf, dat geen systeem buiten zijn controle wenste dat een volledig nieuwe infrastructuur vereiste.
De machtsovername van Valéry Giscard d'Estaing in 1974 gaf de doorslag. De nieuwe president koos voor het hogesnelheidsnetwerk TGV en trok de steun voor de Aérotrain in. Binnen enkele maanden maakte het snelheidsrecord plaats voor totale vergetelheid.
Jean Bertin kwam nooit over de frustratie heen. Zijn levenswerk functioneerde maandenlang perfect en verdween daarna van de ene op de andere dag. De ingenieur overleed op 21 december 1975, op 58-jarige leeftijd, nog geen anderhalf jaar na het definitieve stopzettingsbesluit.