Het Backrooms-concept, ontstaan als internet-creepypasta, is uitgegroeid tot een uitgestrekte gedeelde mythologie van eindeloze kantoren met geel licht en onmogelijke architectuur. Nu bereikt het mainstreampubliek via een A24-speelfilm geregisseerd door de 20-jarige Kane Parsons, die het idee al als tiener in eigen kortfilms verkende.

Creepypasta-wortels ontmoeten studio-ondersteuning

Producenten James Wan en Osgood Perkins werken samen met de studio om Parsons’ kortfilms te verfilmen. De film heeft Chiwetel Ejiofor in de hoofdrol als een worstelende meubelhandelaar en Renate Reinsve als zijn therapeute. De cast wordt verder aangevuld met Mark Duplass, Finn Bennett en Lukita Maxwell. Het uitgangspunt komt rechtstreeks uit de online legende van kamers die eindeloos doorgaan en lijken gebouwd door ‘bouwvakkers op zuur’.

Dagelijks leven maakt plaats voor eindeloze gangen

Het verhaal begint rond 1990 in een rustige buitenwijk van Californië. Clark, gespeeld door Ejiofor, runt een noodlijdend meubelbedrijf en slaapt in de winkel nadat zijn huwelijk is mislukt. Op een nacht stapt hij door een muur en belandt in de Backrooms: een doolhof van tapijtkamers in ziekelijk geel licht, met lukraak gestapelde meubels en geen duidelijke uitgang. Zijn therapeute Mary voegt zich uiteindelijk bij de zoektocht terwijl de ruimte zich uitbreidt met trappen, kruipruimtes en steeds veranderende gangen.

Liminale angst bouwt op via subtiele onnatuurlijkheid

De vroege scènes slagen erin een stille onrust te creëren. Een omgekeerd stopbord, een kartonnen uitdrukking met buitenlandse boodschappen en schoenen die op onmogelijke hoeken in de vloer zijn verwerkt, wekken het gevoel dat vertrouwde ruimtes vijandig zijn geworden. De film sluit aan bij ander liminaal horrorwerk door omgevingen te tonen die veiligheid zouden moeten bieden, maar zich niet aan de normale regels houden.

Personages blijven dun te midden van toenemende willekeur

Ondanks de sfeervolle opzet krijgen de personages slechts grove schetsen. Elk wordt grotendeels gedefinieerd door één trauma uit het verleden, waardoor er weinig ruimte is voor diepere betrokkenheid. Terwijl Clark dieper doordringt, worden verre gebrul harder en verschijnen tekenen van geweld, maar de vreemde elementen voelen vaak willekeurig in plaats van doelgericht. Het verhaal geeft geen betekenisvolle antwoorden op de groeiende vragen.

Sterkste momenten roepen herinnering en melancholie op

De film blinkt uit in sequenties die laten zien hoe herinneringen in de loop der tijd vervormen. Een lange opname glijdt over woonkamervloeren die steeds abstracter worden tot er alleen een dreigende zwarte leegte overblijft. Een andere toont bevroren mensachtige figuren aan een eettafel die geweld zonder reactie accepteren. Deze momenten raken aan bittere ideeën over herinnering en verlies.

Climax ruilt subtiele rillingen in voor standaardactie

Latere scènes verschuiven naar explicietere dreigingen en een conventioneel actiegericht slot dat lijkt gemaakt om aan mainstreamverwachtingen te voldoen. Hoe meer de Backrooms hun eigen regels proberen uit te leggen, hoe gewoner ze worden. Het concept voelt uiteindelijk beter thuis in fluisterende online verhalen dan in een volledig afgeronde speelfilm.