10 slecht verouderde sitcoms uit de jaren 90 die de tand des tijds niet doorstonden

Van problematische premissen tot beledigende stereotypen: deze vergeten series tonen de misstappen van het tijdperk in comedy.

De jaren 90 vormden een gouden tijdperk voor multi-camera-sitcoms, met blijvende hits als Friends, Seinfeld en Frasier die decennia later nog steeds kijkers trekken. Toch waren er naast die successen ook diverse kortstondige series die al snel in de vergetelheid raakten, en niet zonder reden. Veel ervan leunden op versleten tropes, onhandige uitvoering of ideeën die nu als ongevoelig of ronduit beledigend overkomen.

Grote sterren namen in deze periode vaak televisie rollen aan, soms in projecten die later als dieptepunt in hun carrière werden gezien. De volgende tien series springen eruit door premissen die niet gracieus verouderd zijn, met karikaturen en concepten die naar moderne maatstaven gênant aanvoelen. Sommige haalden slechts een handvol afleveringen voordat ze werden stopgezet.

Ask Harriet worstelde met seksistische travestie-humor

Ask Harriet (1998) draaide om een chauvinistische sportjournalist die zich als vrouw vermomt om een adviesrubriek te bemachtigen. De Fox-serie baseerde zich op genderstereotypen en een travestie-premisse die eerder gemeen dan slim overkwam. Met Anthony Tyler Quinn en Ed Asner in de hoofdrollen werden slechts vijf afleveringen uitgezonden ondanks een grotere bestelling. Critici wezen later op de 0%-score op recensie-aggregators, wat illustreert hoe de aanpak van het concept het publiek vervreemdde.

Can't Hurry Love kon niet ontsnappen aan Friends-vergelijkingen

CBS lanceerde Can't Hurry Love (1995–1996) als een ensemble-datingskomedie in Manhattan, met Nancy McKeon in de hoofdrol en Mariska Hargitay in een bijrol. De serie probeerde de sfeer van het single-leven in de stad te vangen, maar leverde voorspelbare plots en dunne personages. Na één seizoen werd de serie stopgezet en later gezien als een mislukte poging om het succes van de NBC-rivaal te evenaren.

Good & Evil lokte kritiek uit over de portrettering van een handicap

Gemaakt door Susan Harris, probeerde Good & Evil (1991) soapseries te parodiëren via de rivaliteit tussen twee zussen in de cosmetica-industrie. Teri Garr en Margaret Whitton leidden de cast, waarin ook een jonge Seth Green zat. De serie kreeg scherpe kritiek van belangenbehartigers van mensen met een handicap vanwege de karikaturale weergave van een blind personage, waarna ABC de serie na zes afleveringen stopzette.

Herman's Head baseerde zich op gênante hersenstereotypen

Herman's Head (1991–1994) gebruikte een intern koor van personages om de tegenstrijdige impulsen in de titelheld te tonen. Hoewel de conceptuele aanpak drie seizoenen liep en Hank Azaria en Yeardley Smith bevatte, zaten er grove genderrollen en lacherige mannencultuurhumor in die nu gedateerd en ongemakkelijk aanvoelen.

High Society was een afgezwakte imitatie van Absolutely Fabulous

Met Jean Smart en Mary McDonnell in de hoofdrollen volgde High Society (1995–1996) twee rijke New Yorkse vrouwen in een poging de Britse hit Absolutely Fabulous na te bootsen. De Amerikaanse versie verzachtte de scherpte en leunde op geforceerde grappen, wat leidde tot een snelle stopzetting en weinig blijvende impact.

Men Behaving Badly verloor zijn scherpte in de Amerikaanse remake

De Amerikaanse bewerking van de Britse serie Men Behaving Badly (1996–1998) had Rob Schneider als een van twee onvolwassen kamergenoten. Netwerknormen dwongen tot het afzwakken van de originele schuine toon, waardoor een versie overbleef die ongemakkelijk en regressief aanvoelde. Castwisselingen en gebrek aan belangstelling beëindigden de serie na twee seizoenen.

Over the Top leed onder ingrepen van de omroep en stereotypen

Tim Curry speelde de hoofdrol in Over the Top (1997) als een acteur die intrekt bij zijn ex-vrouw in haar hotel. De premisse had potentieel met bijrollen van Annie Potts en Steve Carell, maar problemen achter de schermen en een scherpe toon beperkten de aantrekkingskracht. ABC zond slechts drie van de twaalf geproduceerde afleveringen uit.

The Norm Show bevatte irritante cynisme en gimmicks

Na Saturday Night Live speelde Norm Macdonald in The Norm Show (1999–2001) een in ongenade gevallen hockeyspeler die gemeenschapsdienst verricht. De serie combineerde sarcasme met steeds bizarre plotwendingen, waaronder gedachten lezen. De afhankelijkheid van arrested-development-humor en controversiële onderwerpen maakt herkijken moeilijk.

The Secret Diary of Desmond Pfeiffer lokte protesten uit over slavernijgrappen

UPN's The Secret Diary of Desmond Pfeiffer (1998) plaatste een zwarte edelman in het Witte Huis van Abraham Lincoln als satirisch vehikel. De premisse kreeg onmiddellijk veroordeling van burgerrechtenorganisaties omdat slavernij en de Burgeroorlog werden gerelativeerd. Slechts vier afleveringen werden uitgezonden te midden van de controverse.

The Single Guy voelde als een bleke Friends-kloon

Geprogrammeerd tussen Friends en Seinfeld op de NBC-programmering, volgde The Single Guy (1995–1997) een romanschrijver die relaties navigeerde met hulp van getrouwde vrienden. Ondanks gastoptredens van sterren als Julia Louis-Dreyfus verhinderden het afgeleide schrijven en ingrepen van de omroep dat de serie een eigen identiteit ontwikkelde in twee seizoenen.