- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Van spirituele chants tot stadionhymnes: deze nummers vatten een transformatief decennium in de muziekgeschiedenis samen

De jaren zeventig vormden een cruciaal tijdperk in de rockmuziek, vol innovatie en blijvende invloed. Britse invasieacts evolueerden of verdwenen, terwijl Amerikaanse artiesten hun eigen weg vonden. Bands zoals Queen kregen serieuze erkenning en figuren als Bruce Springsteen kwamen op. De periode leverde tal van nummers op die decennia later nog steeds resoneren.

Deze selectie belicht tien opvallende songs uit het decennium. Elk daarvan liet een duidelijk stempel achter op zijn tijd en blijft relevant tot op de dag van vandaag.

George Harrison opent het decennium met een spirituele klassieker

George Harrison begon de jaren zeventig met een groot solosucces. Uitgebracht als leadsingle van zijn album All Things Must Pass, bereikte "My Sweet Lord" wereldwijd de top van de hitlijsten. Het was de eerste keer dat een ex-Beatle zelfstandig zowel de Britse als de Amerikaanse singleslijst aanvoerde. Het nummer combineert eenvoudige, soulvolle herhaling met religieuze zinnen als "hallelujah" en "Hare Krishna". Harrison putte uit zijn groeiende interesse in het hindoeïsme en Indiase muziek, hoewel hij die fase tegen het begin van het nieuwe decennium grotendeels achter zich had gelaten.

Queen levert een ongekend rockepos

Queen brak door met "Bohemian Rhapsody" in 1975. Het bijna zes minuten durende nummer week af van eerdere rockconventies door de mix van pianoballad, operapassages en hardrockfinale. De band creëerde orkest- en koor-effecten met alleen standaardinstrumenten. Executives aarzelden aanvankelijk over de lengte, maar de groep drong aan op een single-uitgave die zeer succesvol bleek en vandaag de dag nog steeds een culturele klassieker is.

Led Zeppelin maakt een acht minuten durend meesterwerk

Led Zeppelin bracht "Stairway to Heaven" uit in 1971 op het album dat algemeen bekendstaat als Led Zeppelin IV. Het nummer bouwt geleidelijk op van een akoestische gitaararpeggio naar een volledig elektrische climax met een van de meest geprezen gitaarsolo’s van Jimmy Page. De lengte en structuur hielpen het te bestempelen als een van de meest gewaardeerde composities in de rockmuziek.

Paul McCartney maakt een cinematisch Bond-thema

Paul McCartney schreef "Live and Let Die" als thema voor de gelijknamige James Bond-film uit 1973. Het nummer werd het eerste Bond-thema dat de Amerikaanse hitlijst aanvoerde en kreeg een Oscarnominatie. Het begint met een sombere reflectie op desillusie en gaat over in een weelderig orkestraal refrein dat highspeed-actiescènes oproept.

The Who bieden een misverstaan jeugdhymne

The Who bracht "Baba O'Riley" uit in 1971. Pete Townshend baseerde zich op observaties van het publiek op het Woodstock-festival en bedoelde het nummer als commentaar op jongeren die zichzelf schade berokkenen, niet als een viering. Hij merkte later de ironie op dat luisteraars het toch als tienerhymne omarmden, ondanks de oorsprong in de waargenomen verlatenheid op het evenement.

The irony was that some listeners took the song to be a teenage celebration.

Bruce Springsteen levert een ambitieuze verklaring van intentie

Bruce Springsteen bracht "Born to Run" uit in 1975. Het nummer weerspiegelt thema's van ontsnapping aan arbeidersroutines via het verhaal van een stel dat naar iets groters op zoek is. Springsteen heeft het nummer beschreven als een poging om een krachtig, meeslepend rocknummer te maken dat aandacht eist voor zowel de muziek als het gevoel echt leefbaar te zijn.

I had these enormous ambitions. I wanted to make the greatest rock record that I’d ever heard, and I wanted it to sound enormous and I wanted it to grab you by your throat and insist that you take that ride, insist that you pay attention, not to just the music, but just to life, to feeling alive, to being alive. That was sort of what the song was asking.

Derek and the Dominos verkennen verboden liefde via gitaar

Eric Clapton schreef "Layla" voor Derek and the Dominos en bracht het uit in 1970. Het nummer ontleent zijn titel aan een Perzisch gedicht over onbeantwoorde liefde. Clapton identificeerde zich met het verhaal terwijl hij worstelde met zijn gevoelens voor Pattie Boyd, die toen getrouwd was met zijn vriend George Harrison. De openingsriff blijft een van de meest herkenbare in de rockgitaargeschiedenis.

The Rolling Stones omarmen disco-invloeden

The Rolling Stones verwerkten disco-elementen in hun album Some Girls uit 1978. "Miss You" illustreert deze aanpassing terwijl de kernidentiteit van de band behouden blijft. Drummer Charlie Watts wees op de wortels van het nummer in disco-ervaringen, zichtbaar in de four-to-the-floor beats en Philadelphia-stijl drum patronen.

You can hear it in a lot of those four-to-the-floor and the Philadelphia-style drumming.

Queen produceert de ultieme stadionparticipatietrack

Queen bracht "We Will Rock You" uit in 1977. Het nummer vertrouwt vooral op publieksdeelname via stampen en klappen, waarna Brian May een drijvende gitaarsolo toevoegt in de outro. Liveversies tijdens de News of the World-tour openden shows met een volledige hardrockarrangement, wat de rol als interactieve hymne versterkte.

Paul McCartney en Wings vangen ontsnapping en triomf

Paul McCartney nam "Band on the Run" op met Wings in Lagos, Nigeria, in 1973. Het nummer kent verschillende secties: een sombere opening, een urgent middendeel over bevrijding en een feestelijke finale met orkestrale elementen. Tekstueel volgt het een band van gevangenschap via ontsnapping naar voortvluchtigen die vastbesloten zijn vrij te blijven.