Kroatisch filmmaker Zvonimir Jurić brengt het ingetogen kamerdramafilm Small Things twaalf jaar na zijn vorige speelfilm The Reaper terug naar de competitie van het Sarajevo Film Festival. Het verhaal draait om een familiebijeenkomst op een afgelegen Adriatisch eiland, waar de verkoop van de boomgaard van de patriarch moeilijke gesprekken over erfenis, rouw en het verstrijken van de tijd afdwingt.
De film opent met de jonge kleinkinderen van de patriarch die hem geduldig laten zien hoe een smartphone werkt. Diezelfde avond speelt de uitgebreide familie Wie ben ik? met zowel zangers uit het Joegoslavische tijdperk als wereldsterren als Paris Hilton en Lady Gaga. Deze lichte momenten maken al snel plaats voor diepere spanningen nu hedendaagse druk de langdurige familiebanden hervormt.
Zusters Anica en Irena keren terug van het vasteland naar hun ouderlijk huis. Anica, gespeeld door Marija Skaričić, heeft onlangs haar partner verloren aan kanker en is kinderloos. Irena, vertolkt door Ivana Roščić, is zwanger en hoopt dat de nieuwe baby haar haperende huwelijk kan redden. Zonder een muzikale score vertrouwt de film op natuurlijke geluiden van ritselende bladeren, krakende vloeren en verre golven om een sombere maar intieme sfeer te scheppen.
Hun broer Ivan, tot leven gebracht door Juraj Lerotić, verlaat zelden zijn kamer op de begane grond, behalve om inktvis te vangen of instantsoep te verwarmen. Lerotić regisseerde en speelde eerder de bekroonde Safe Place, en zijn geteisterde aanwezigheid voegt hier een laag stille dreiging toe die elke scène waarin hij verschijnt kleurt. Veteraan Izudin Bajrović geeft de familie houvast als de bejaarde vader die zowel met technologie als met veranderende familiedynamiek omgaat.
Jurić en co-auteur Jurica Pavičić, die het oorspronkelijke korte verhaal schreef, houden het drama in evenwicht via Anica’s standvastige perspectief. Zij probeert Ivan uit zijn isolement te halen totdat financiële druk de familiebanden op de proef stelt. Opnieuw werkend met cameraman Marko Brdar kiest de regisseur voor statische shots en natuurlijk licht die het verweerde huis tot een personage op zich maken. Het bedachtzame tempo en de ingetogen schoonheid zullen niet elke kijker aanspreken, maar de film bouwt op naar een slotbeeld van aanhoudende tederheid dat benadrukt wat moet veranderen en wat onveranderd blijft.