- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Het passieproject van de voormalige DC-filmmaker worstelt met pretentieus symbolisme en onhandige dialogen tijdens de wereldpremière

Na jarenlang grote studiofilms te hebben geregisseerd in het DC Extended Universe, waagt Zack Snyder zich aan onafhankelijke cinema met zijn nieuwste project, The Last Photograph. De 135 minuten durende ultrageweldige western ging in wereldpremière als speciale gebeurtenis op het Toronto International Film Festival, waar het distributie zoekt maar veel kijkers verraste met de uitvoering.

Plot draait om wraak en reddingsmissie

Het verhaal volgt Ethan Black, gespeeld door Stuart Martin, een ex-DEA-agent die als schapenhoeder in Zuid-Amerika leeft. Black hoort dat zijn broer, een diplomaat, en schoonzus zijn vermoord en dat hun kinderen zijn ontvoerd tijdens een verjaardagsfeest. Hij werkt samen met een heroïneverslaafde oorlogsfotograaf, vertolkt door Fra Fee, om de daders op te sporen en de kinderen te redden. Het verhaal is losjes geïnspireerd op klassieke westerns als The Searchers en speelt zich af in de afgelegen landschappen van Colombia.

Optredens en regie krijgen kritiek

Martin en Fee leveren prestaties die onder hun eerdere werk blijven, waarbij personages vaak aanvoelen als archetypen in plaats van volledig uitgewerkte figuren. Mexicaanse actrice Constanza Andrade verschijnt als de liefdesinteresse, maar deelt in de bredere problemen van de film met de weergave van vrouwelijke rollen. Snyder fungeerde ook als cameraman en legde opvallende beelden vast met licht en schaduw, maar het herhaalde gebruik van gele vlindermotieven wordt eentonig.

Scenario overladen met symboliek en expositie

Scenarioschrijver Kurt Johnstadt levert dialogen die motieven uitleggen via overbodige flashbacks en zwaar aangezette zinnen. De film combineert intense geweldsscènes met filosofische gesprekken tussen de hoofdrolspelers die vaak geforceerd aanvoelen. Recensenten wezen op ongemakkelijke elementen in de portrettering van lokale inheemse gemeenschappen en vroegen zich af of bepaalde zinnen verwijzen naar klassiekers als Casablanca.

Festivalpositie en publieksreactie

Als belangrijk titel in de nieuwe marktsectie van TIFF kreeg de film speciale behandeling met geen extra vertoningen gepland. Vroege exits uit de zaal wezen op wijdverbreide teleurstelling onder bezoekers die een sterkere terugkeer naar Snyders onafhankelijke wortels verwachtten.