Het zaadexperiment uit 1879 dat na 141 jaar nog steeds ontkiemt

Verborgen flessen in Michigan onthullen de levensduur van onkruid en een onverwachte hybride

Een botanisch project dat bijna 150 jaar geleden begon, levert nog steeds waardevolle gegevens over de overleving van zaden. In 1879 begroef de wetenschapper William James Beal 20 flessen met zaden van onkruid op de campus van de Michigan State University in de Verenigde Staten, om te bepalen hoe lang ze levensvatbaar konden blijven onder de grond. De exacte locatie van de flessen blijft geheim.

Het ontwerp van het experiment van Beal

Beal vulde elke fles met een mengsel van zand en zaden van 23 verschillende onkruidsoorten, 50 zaden per soort. De flessen werden met de hals naar beneden geplaatst om water buiten te houden en de omstandigheden te bewaren. Het oorspronkelijke plan was om elke vijf jaar een fles op te graven, maar dat interval werd later verlengd naar tien en vervolgens twintig jaar.

In de loop der decennia verloren de meeste soorten hun kiemkracht. Toch bleven zaden van één bepaald geslacht levensvatbaar, wat de interesse in het onderzoek verlengde.

Resultaten van de fles die in 2021 werd opgegraven

In april 2021 haalden de onderzoekers de zestiende fles op, die 141 jaar onder de grond had gelegen. Van de onderzochte zaden kiemden er twintig met succes. Allemaal behoorden ze tot het geslacht Verbascum: negentien werden geïdentificeerd als Verbascum blattaria en één bleek een hybride tussen Verbascum blattaria en Verbascum thapsus. Genetische analyse bevestigde deze onverwachte kruising.

De bevindingen verschenen in november 2023 in het tijdschrift American Journal of Botany. Het onderzoek toonde niet alleen de buitengewone levensduur van bepaalde zaden aan, maar leverde ook een verrassende ontdekking op over natuurlijke hybridisatie.

Tags bij dit artikel