Yeon Sang-ho onderzoekt ai, rouw en familiebanden in psychologische thriller Paradise Lost

De regisseur van Train to Busan brengt een nuchtere kijk op technologie en menselijke identiteit naar het scherm na festivalpremires in Toronto en Busan.

In een vervagende stad op het scherm, Musan City, zoekt een moeder die rouwt om haar jonge zoon troost in augmented reality-brillen voor korte momenten van verbinding. Negen jaar nadat de jongen op een schoolbus verdween, keert hij terug als een volwassen vreemde, en het virtuele comfort begint te ontrafelen tot iets donkerders en onheilspellenders.

Dat uitgangspunt vormt de kern van Paradise Lost, de nieuwste psychologische thriller van Yeon Sang-ho. De filmmaker achter Train to Busan en de Hellbound-serie schreef het verhaal samen met co-auteur Ryu Yong-jae, gebaseerd op een origineel concept dat auteur Oh Seong-eun uitwerkte tot de roman Black Inferno. Het project vormt een scherp contrast met Colony, dat Yeon eerder dit jaar in Cannes vertoonde in de Midnight Screenings.

Sterke cast draagt intiem moeder-zoonverhaal

Kim Hyun-joo, die eerder met Yeon samenwerkte aan beide seizoenen van Hellbound en de film Jung_E, speelt Ryu So-young, de centrale moederfiguur. Bae Hyeon-seong, bekend van Hospital Playlist, maakt zijn debuut als hoofdrolspeler in een speelfilm als Sun-woo, de zoon die na bijna tien jaar terugkeert. Wowpoint produceerde de film, CJ ENM presenteert en distribueert hem in Korea. De internationale rechten zijn verkocht aan kopers in 118 landen en Well Go USA bracht de titel op 6 november naar Noord-Amerikaanse bioscopen.

Regisseur ziet technologie als spiegel van de menselijke natuur

Yeon ziet kunstmatige intelligentie niet alleen als technisch hulpmiddel, maar als een weerspiegeling van gedeelde menselijke kennis en collectieve intelligentie. Hij stelt dat deze verzamelde kennis het risico loopt de individualiteit die elk persoon definieert te ondermijnen. De band tussen moeder en zoon dient als perfecte lens voor die spanning en vertegenwoordigt een van de meest intieme relaties, waarin echt inzicht in de psyche van de ander onmogelijk blijft.

De relatie tussen een moeder en haar zoon is misschien een van de meest persoonlijke en intieme relaties die we kunnen hebben. We kunnen nooit echt weten wat er in de diepte van iemands psyche schuilgaat.

— Yeon Sang-ho, Interview met Variety

De titel verwijst naar het epische gedicht van John Milton. Yeon trekt een parallel tussen de verdrijving uit het paradijs in dat verhaal en het moment waarop de menselijke identiteit begint door verlies. Hij gebruikte ai eerder als narratief middel in Jung_E om een dochter een geïdealiseerd beeld van haar moeder te laten confronteren, iets wat in werkelijkheid onmogelijk is. Met Paradise Lost kiest hij voor een meer nuchtere benadering en positioneert hij ai als contrast dat benadrukt wat mensen uniek menselijk maakt.

Strakke productie omarmt creatieve beperkingen

Paradise Lost werd in slechts veertien dagen opgenomen met een budget van ongeveer 500 miljoen won, ofwel zo’n 374.000 dollar. Yeon vertrouwde sterk op zijn bestaande band met Kim Hyun-joo en beperkte het aantal takes en locaties. Hij ziet deze beperkingen als kansen die leiden tot meer focus en inventieve oplossingen, en merkt op dat veel toonaangevende Aziatische films onder vergelijkbare druk tot stand kwamen.

De Koreaanse bioscoopmarkt blijft zich ontwikkelen, maar Yeon blijft optimistisch. Een kleinere industrie sluit grote films niet uit, zegt hij. Het afronden van Colony en Paradise Lost in hetzelfde jaar gaf hem directe ervaring met zeer verschillende productieschalen en bouwt vertrouwen op voor toekomstige projecten van elke omvang.

Volgende projecten gaan over parasieten en verborgen identiteiten

Twee projecten zijn al in postproductie. Yeon is scenarioschrijver en showrunner van een Japanstalige Netflix-serie gebaseerd op de manga Parasyte: Tamiya. Het verhaal draait om de schurk Tamiya Ryoko en haar poging om de mensheid geleidelijk te begrijpen. Hij bereidt ook de horrorfilm Devotion voor, die volgend jaar uitkomt en onderzoekt hoe mensen versies van zichzelf online cureren en verbergen. De Koreaanse titel, Yeto, verwijst naar een boeddhistisch concept van een onvolmaakte, lijdensvolle wereld.

Voor een regisseur die het verlies van het paradijs ziet als het beginpunt van de menselijke identiteit, voelen deze thema’s van onvolmaaktheid en zelfconstructie als een natuurlijke voortzetting.

Tags bij dit artikel