Yeon Sang-ho bracht zijn nieuwste film Colony naar de Midnight Screenings op het Cannes Film Festival op vrijdag, waarmee hij terugkeert naar het zombiegenre dat hem wereldwijd bekend maakte met Train to Busan. Het nieuwe project verpakt bekende ondode chaos rond nieuwe angsten over kunstmatige intelligentie, groepsdenken en de afnemende ruimte voor persoonlijke identiteit.

Moderne angsten sturen een frisse kijk op de ondoden

Yeon gebruikt horror al langer om de druk van het hedendaagse leven te weerspiegelen. In Colony vertaalt hij die zorgen naar een verhaal over biotechnologieprofessor Se-jeong, gespeeld door Gianna Jun, die arriveert op een conferentie die instort wanneer een snel muterend virus ontsnapt. De autoriteiten verzegelen het gebouw, waardoor de overlevenden binnen achterblijven met wezens die minder op klassieke zombies lijken en meer op een gedeeld intelligentienetwerk.

“In al mijn werken heb ik altijd geprobeerd de angst of de horror van de hedendaagse samenleving uit te drukken,” vertelde Yeon aan Variety. “Voor mij is de grootste angst de razendsnelle communicatie-uitwisseling. Het is als een levend organisme en het reduceert op een bepaalde manier ons individualisme, onze individualiteit.”

Verticale horror vervangt de horizontale trein

In tegenstelling tot de lineaire rush van Train to Busan speelt Colony zich af in een hoog, afgesloten gebouw. Yeon ziet de verticale ruimte als symbool voor hoe snel menselijke vooruitgang kan omslaan in iets primitiefs. “Bij verticale actie druk je ook uit dat de beschaving die door mensen is gemaakt ook heel snel kan terugvallen naar het primitieve, naar de wreedheid die we allemaal kenden,” zei hij. De setting benadrukt ook de kloof tussen degenen die binnen vastzitten en buitenstaanders die de lockdown als noodzakelijk zien.

Dansers geven fysiek leven aan het netwerk van infectie

Yeon koos voor echte performers in plaats van veel CGI. Hij stelde drie teams van professionele dansers samen om de geïnfecteerden te spelen en benadrukte dat zelfs een collectief bewustzijn individuele variatie moet tonen. Hij vergeleek de aanpak met vingers aan één hand: elk behoudt zijn eigen rol terwijl het bij één lichaam hoort. De keuze houdt de horror geworteld in levende beweging in plaats van digitale effecten.

Koreaanse filmstructuur ondersteunt gedurfd genrewerk

Yeon prijst eerdere Koreaanse filmmakers omdat zij een systeem hebben gecreëerd waarin commerciële projecten artistiek gewicht kunnen dragen. “Je ziet recentelijk al die bekende regisseurs zoals Lee Chang-dong, Bong Joon Ho, Park Chan-wook — we zijn hun echt veel verschuldigd omdat zij het basisraamwerk hebben gemaakt voor films die tegelijk commercieel en zeer auteur zijn,” zei hij. Die balans blijft volgens hem een van de grootste krachten van de Koreaanse cinema.

Parallelle projecten tonen variatie van blockbusters tot intiem drama

Terwijl hij Colony afrondde, heeft Yeon nog meerdere films in voorbereiding. Zijn Netflix-thriller Revelations had Alfonso Cuarón als producent. De Netflix Japan-serie Human Vapor, geregisseerd door Katayama Shinzo en geïnspireerd op een film uit de jaren zestig en de roman van Okuda Hideo, gaat op 2 juli in première. Hij rondt ook de postproductie af van de donkerder en kleinschaligere Paradise Lost, over een moeder die AI gebruikt om haar overleden zoon digitaal tot leven te wekken, waarna hij jaren later onverwacht terugkeert.

Cannes-moment benadrukt blijvende internationale uitstraling

Yeon en zijn cast, waaronder Gianna Jun, Koo Kyo-hwan, Ji Chang-wook, Shin Hyun-been en Kim Shin-rock, liepen vrijdagavond over de rode loper. De verschijning onderstreept hoe Koreaanse genrefilms een vaste plaats hebben veroverd op het internationale toneel. Yeon sloot het gesprek af met de opmerking dat de huidige turbulentie rond streaming en AI lijkt op eerdere artistieke omwentelingen die cinema uiteindelijk sterker hebben gemaakt. “Ik denk dat ik echt geluk heb dat ik nu als regisseur werk,” zei hij.