Vier jaar nadat K.G.F: Chapter 2 nieuwe kassastandaarden in heel India vestigde, keert Yash terug met een project dat bewust buiten vertrouwd terrein treedt. De acteur-producent-schrijver presenteert zijn nieuwste werk als een bewuste stap weg van makkelijk commercieel succes en richting verhalen die artistieke grenzen opzoeken.
Het idee voor de film ontstond niet door het momentum van zijn vorige hit, maar juist in directe tegenstelling daartoe. Yash herinnert zich suggesties die aanvoelden als een poging om een winnende formule te herhalen. In plaats daarvan koos hij voor een verhaal dat vanaf het begin echte creatieve inspanning vroeg.
From the beginning in my life, I’ve just gone for something where I have to really think how do we do it. And that gives me high, and that gives me energy.
Regisseur Geethu Mohandas bracht het eerste concept naar hem toe. Hun gedeelde visie en haar eigenzinnige creatieve aanpak maakten van het gesprek al snel een volledige samenwerking. Op het eerste gezicht heeft het verhaal het aanzien van een gangsterfilm, maar het duikt diep in morele grijze gebieden, rauwe emoties en de donkere kanten van menselijk gedrag.
Mohandas bouwde haar reputatie op met intieme, personagegedreven werken zoals de Sundance-film Liar’s Dice en de Toronto-selectie Moothon. Yash maakte zich geen zorgen over de opschaling naar deze grotere productie. Hij benadrukt dat het verhaal altijd vooropstaat en dat talent nieuwe uitdagingen aankan als de intentie zuiver blijft.
Het decor is een heruitgevonden Goa tussen de Indiase onafhankelijkheid in 1947 en de formele integratie van de regio in 1961. Production designer T.P. Abid gaf vorm aan deze wereld, zodat castkeuzes het verhaal dienen in plaats van een marketingplan. Het team vermeed symbolische internationale aanstellingen enkel om nieuwe markten te openen.
De cast bestaat uit Nayanthara, Kiara Advani, Huma Qureshi, Rukmini Vasanth en Tara Sutaria, naast de Britse theateracteur Darrell D’Silva. Yash beschrijft de rollen als gebouwd rond verschuivende machtsstructuren die verder gaan dan traditionele genderverwachtingen. Verschillende vrouwelijke personages springen eruit als sterke figuren die de leiding nemen over hun eigen leven.
Het werken met een vrouw achter de camera veranderde hoe het verhaal alledaagse situaties benadert. Yash merkt op dat mannen en vrouwen vaak andere details opmerken in hetzelfde moment. Die frisse invalshoek voegt emotionele diepgang en nuance toe die het project anders zou missen.
De actiescènes werden ontworpen door J.J. Perry, de coördinator bekend van John Wick en Fast & Furious. Hij bracht 45 dagen door in Mumbai tijdens het moessonseizoen om lokale performers te trainen en gevechten te bouwen die rauw en anders aanvoelen dan alles wat eerder in Indiase cinema te zien was. De visuele effecten voor de film en Yash’ aparte Ramayana-project komen van DNEG.
De productie werd gelijktijdig in het Kannada en het Engels gefilmd. Het spelen in het Engels vroeg om zorgvuldige aandacht zodat de dialogen natuurlijk klinken en niet gekunsteld. Yash ziet de film als geworteld in Indiase emoties, maar gemaakt met internationale technische standaarden.
In tegenstelling tot typische Indiase producties die vroeg met marketing beginnen, volgt dit project een Hollywood-achtige aanpak: de film afmaken voordat partners worden gezocht. Yash accepteert dat fans in India ongeduldig kunnen worden door de langere termijn. Hij gelooft dat het wachten deuren opent die standaard releasepatronen niet bereiken.
Naast Toxic speelt en produceert Yash een nieuwe versie van de Ramayana met Namit Malhotra’s Prime Focus Studios. Hij ziet beide projecten als parallelle routes om Indiase verhalen op wereldpodia te plaatsen. De focus ligt op het trots vertegenwoordigen van het vakmanschap van het land, in plaats van het najagen van conventionele Hollywood-rollen.
Yash stelt dat het publiek klaar is voor ambitieus werk. De echte obstakels zitten in de industriële structuren die kiezen voor beslissingen op het laatste moment en korte marketingvensters. Hij hoopt dat succesvolle voorbeelden anderen zullen aanmoedigen om te volgen en uiteindelijk de manier veranderen waarop Indiase films internationale kijkers bereiken.