De Chinese filmmaker Xue Ma brengt opnieuw haar eigenzinnige visie op het scherm met haar derde speelfilm, Aroma (Hõng). Het donkere sprookje onderzoekt hoe geur, herinnering en verborgen verlangen elkaar raken op manieren die de grens tussen werkelijkheid en verbeelding uitdagen.
In het verhaal lijdt hoofdpersoon Yang aan een zeldzame aandoening waardoor ze de meeste geuren niet verdraagt. Alleen de aroma’s van citroen en desinfectiemiddel bieden haar troost. Op een dag lokt een mysterieuze nieuwe geur haar naar een vreemde genaamd Fang, die in coma ligt. In zijn zwevende toestand botsen kindertijdscènes, fantasie en verboden verlangen op elkaar. Zijn zus, vroeger een masseuse die het gezin onderhield, verschijnt opnieuw als een vrouw in het rood. Voor zowel Yang als Fang beginnen de grenzen tussen de levenden, de verlorenen, het gedroomde en het verzonnene te vervagen.
Jiali Zhao speelt Yang en Weihao Xu vertolkt Fang. Ze Ying en Lu Huang completeren de hoofdcast. Ash Chen is de cameraman, terwijl Maxime Pozzi-Garcia en Fre X. Sun de montage verzorgden.
Aroma maakt zijn wereldpremière in de competitie Rebels With a Cause op de 30e editie van het Estse Tallinn Black Nights Film Festival, beter bekend als PÖFF, op 16 november. De festivalorganisatie beschrijft de film als een werk waarin geur een onzichtbare brug vormt tussen werkelijkheid en onderbewustzijn. De hypnotiserende cameravoering voert de kijker van klinische stilte naar een droomlandschap vol gevaar en verlangen.
Ma sprak met The Hollywood Reporter over de zintuiglijke en emotionele lagen die ze wilde creëren. "Cinema laat mensen gevoelens ervaren," zei ze. "Ik stel me altijd voor welke cinematografische taal ik wil gebruiken. Ik vind het heel interessant om te experimenteren en met anderen een gemeenschappelijke zintuiglijke ervaring te delen — van beeld en geluid tot geur en tast — en die elementen te koppelen aan diepere emoties."
Als Aziatische filmmaker hoop ik de verwachtingen en kaders te overstijgen waarmee filmmakers met een Aziatische culturele achtergrond internationaal vaak worden bekeken. Ik wil met meer vrijheid creëren.
Ze benadrukt dat de centrale thema’s van de film veel verder reiken dan één enkele cultuur. Eenzaamheid en het verlangen naar intimiteit overstijgen taal- en sociale grenzen. Veel mensen, vooral in Aziatische samenlevingen, worstelen om hun ware emoties uit te spreken en houden in plaats daarvan geheimen achter een publieke maskerade. Ma gelooft dat wereldwijde kijkers momenten van die gedeelde ervaring in haar personages zullen herkennen.
In deze postpandemische tijd is de wereld erg gek, en ik denk dat mensen zich gemakkelijk onzeker en onrustig kunnen voelen. Er is een gevoel van ronddrijven, waardoor mensen hun zelfgevoel verliezen en zich scherper bewust worden van hun eenzaamheid.
Het bewuste vervagen van verbeelding, werkelijkheid en dromen vormt de kern van Ma’s benadering. Ze stelt dat dromen meer over een persoon kunnen onthullen dan het wakende leven, omdat ze geen optreden voor anderen vereisen. "Ik wilde dat deze cinematografische wereld als een puzzel zou werken," zei Ma. "Misschien kan zo’n wereld anderen inspireren om hun gedrag of waar ze aandacht aan besteden opnieuw te overdenken."