Willem Dafoe blijft zijn opmerkelijke veelzijdigheid tonen in onafhankelijke drama’s en grotere producties. In zijn nieuwste projecten speelt de viervoudig Oscarnominee een reflectieve dichter in de ene film en een machtige zakenman in de andere, wat zijn toewijding aan uitdagend materiaal onderstreept.
Op de vraag hoe hij projecten selecteert, van grote blockbusters tot intieme indieproducties, benadrukte Dafoe dat het proces elke keer anders is. Hij kiest vooral regisseurs en kansen die ruimte bieden voor ontdekking en persoonlijke groei, in plaats van duidelijk afgebakende rollen.
De regisseur is heel belangrijk voor mij, en ik denk dat ik op zoek ben naar situaties waarin ik iets kan vinden, of iets kan leren, of waarin er iets met me kan gebeuren.
Volgens hem is onzekerheid in een rol juist waardevol. Te duidelijk uitgewerkte personages beperken de creatieve ruimte. Die ruimte voor vragen en ontdekking geeft juist de energie om je volledig in een ander te verplaatsen.
Voor Late Fame werd hem door een vriend een novelle aangeraden die aanvankelijk geschikt leek voor zijn vaste medewerker Abel Ferrara. Toen dat niet doorging, verwierf Dafoe de rechten en ontdekte hij een bestaand script van Samy Burch dat het verhaal naar het hedendaagse New York verplaatste. Die nieuwe setting sprak hem persoonlijk aan en riep actuele vragen op over het kunstenaarsbestaan.
The Birthday Party kwam via een producent van een eerdere Griekse film. Dafoe aarzelde eerst bij het personage van de zakenman uit de jaren zeventig, maar raakte overtuigd na een gesprek met de regisseur. Beide projecten zag hij als kans om zich te verdiepen in boeiende mensen en situaties.
Dafoe prees de energieke vertolking van Greta Lee als jonge kunstenaar die worstelt met economische en professionele problemen. Hun personages delen een meelevende maar wanhopige dynamiek, met een vleugje flirt die zijn introverte dichter weer in contact brengt met jeugdige vitaliteit.
In The Birthday Party speelt Dafoe Marcos, een selfmade man wiens jacht op macht familierelaties onder druk zet. Hij ziet het personage als complex en tragisch: iemand die door zijn pogingen om dierbaren te beschermen juist het contact met hen verliest. Het verhaal onderzoekt machtsverhoudingen en is een waarschuwing over aandacht en relaties.
Het is een zeer tragisch figuur. Maar het is ook een interessant portret van macht en een interessant portret van een familie in een machtspositie.
Dafoe vertelde dat hij ooit een schurk insprak in een vroeg James Bond-videospel tijdens een korte, improviserende sessie. Hij staat open voor een live-action Bond-rol als de omstandigheden kloppen en heeft goede herinneringen aan de franchise uit zijn jeugd, ondanks enkele ongemakkelijke kijkervaringen.
Dafoe benadrukte zijn lange samenwerking met Robert Eggers en prees diens toewijding, diepgaande research en vermogen om meeslepende werelden te creëren. Hun werk aan de aankomende horrorfilm Werwulf belooft opvallende, anderewereldse beelden, waarbij Dafoe zichzelf een trouwe supporter van Eggers’ visie noemt.