Werner Herzog keert terug naar speelfilms met Bucking Fastard en de Mara-zussen

De eerste scripted film van de regisseur in zeven jaar levert een surrealistisch verhaal over gesynchroniseerde zussen, geïnspireerd op echte tweelingen

Na zeven jaar uitsluitend documentaires te hebben gemaakt, keert Werner Herzog terug naar scripted storytelling met Bucking Fastard. De filmmaker schrijft en regisseert het project, dat draait om Kate Mara en Rooney Mara als zussen wier intense band elk aspect van hun leven bepaalt.

Gesynchroniseerde zussen navigeren schandaal en identiteit

Het verhaal is geïnspireerd op de echte ervaringen van Freda en Greta Chaplin. Kate Mara speelt Jean Holbrooke en Rooney Mara speelt Joan. De personages maken elkaars zinnen af, kleden zich identiek en vallen op dezelfde man, waardoor er weinig ruimte overblijft voor aparte identiteiten. Hun band wordt schandalig wanneer ze een minnaar delen, wat leidt tot een rechtszaak en een uiteindelijke terugtrekking naar een grot in Ierland waar ze beginnen met het graven van a tunnel.

Opening mix humor en eigenaardigheid effectief

De eerste helft bouwt zijn aantrekkingskracht op rond de ongebruikelijke dynamiek van de zussen. Ze bewegen zich door een klein stadje waar bewoners ofwel geobsedeerd door hen zijn of hen als curiositeiten behandelen. Orlando Bloom verschijnt als buurman Gareth Mulroney, de gedeelde romantische interesse die later een contactverbod aanvraagt. Het juridische drama wordt al snel tabloidvoer, net als in de echte Chaplin-zaak, en zet de vrouwen in de schijnwerpers.

Herzog creëert een licht onwerkelijke setting die de naïviteit van de zussen zowel charmant als beschermend laat voelen. Achtergrondfiguren weerspiegelen vaak hun excentriciteit en de toon neigt naar komedie terwijl hun isolatie wordt benadrukt.

Tempo en focus verzwakken in latere delen

De film krijgt problemen zodra hij de codependentie van de zussen probeert te verklaren via een maatschappelijk werkster gespeeld door Domhnall Gleeson. Te veel ideeën strijden om aandacht en de film verschuift van absurdistische komedie naar een meer gegronde verkenning van eenzaamheid. De beelden blijven sterk dankzij Herzogs documentaire-achtergrond, die de Ierse landschappen met zorg vastlegt, maar de toonwisselingen remmen het momentum.

Mara-prestaties dragen het project

Ondanks narratieve inconsistenties tillen de hoofdactrices het materiaal omhoog. Hun vermogen om spreekpatronen en maniertjes te spiegelen terwijl ze toch aparte persoonlijkheden tonen, springt in het oog. Rooney Mara brengt iets meer emotionele diepgang, maar de natuurlijke chemie tussen de twee zorgt voor de meest overtuigende momenten van de film. Orlando Bloom steekt er ook bovenuit als de charmante maar onbetrouwbare buurman die veel van de humor levert.

Kostuums en productieontwerp ondersteunen de fantastische sfeer zonder te leunen op openlijke fantasy-elementen. Herzog draagt de film op aan David Lynch, een knipoog naar de surrealistische kwaliteiten, hoewel de uitvoering die invloed niet altijd vasthoudt.

Tags bij dit artikel