Werner Herzog opent zijn nieuwste film met een opdracht aan David Lynch en vertelt een verhaal dat ver afdwaalt van strikt realisme. De film doet denken aan Lynchs The Straight Story in zijn zachte kern, ondanks een sterk kronkelend pad. Herzog put uit het echte leven van de Britse tweeling Freda en Greta Chaplin, maar neemt flinke creatieve vrijheden om twee vrouwen te portretteren die moeite hebben om in de wereld om hen heen te passen.
Het verhaal begint in de rechtszaal, waar zussen Jean en Joan Holbrooke te maken krijgen met een verzoek om een contactverbod. Kate Mara en Rooney Mara spelen de identieke tweeling die hetzelfde gekleed gaat, in koor spreekt en elk moment deelt. Hun buurman Gareth Mulroney, gespeeld door Orlando Bloom, beschuldigt hen van intimidatie die begon met speelse ontmoetingen en eindigde met het in brand steken van zijn auto. De rechter merkt op dat de zaak geen precedent kent en hoort tegelijkertijd de verklaringen van alle partijen.
Terugblikken laten zien hoe de zussen Mulroney leerden kennen toen hij een lokale kerk binnenstormde en verklaarde dat hij de duivel kwam melken in plaats van te bidden. Wat begon als een losse seksuele relatie werd in de ogen van de tweeling iets veel diepers. Hun gedeelde obsessie leidt tot steeds vreemdere daden die na de rechtszaak publieke aandacht trekken.
Na een incident met de lokale brievenbus ontmoeten de zussen een meer sympathieke buurman die hun tijdelijk onderdak in de stad biedt. Bezorgd om hun welzijn en op de hoogte van hun plotselinge internetroem, schakelt hij sociaal werker Timothy, gespeeld door Domhnall Gleeson, in om hun intense co-afhankelijkheid aan te pakken. Het verhaal volgt het tweetal vervolgens terwijl ze alledaagse situaties met droge humor en groeiende isolatie doorlopen.
Herzog vermijdt het om de vrouwen zelf belachelijk te maken en benadrukt in plaats daarvan momenten van oprechte droefheid, zoals hun ongewenste optreden als bruidsmeisjes en een bezoek aan het ouderlijk huis waar hun ouders doen alsof ze afwezig zijn. De zussen Mara tonen natuurlijke timing in surrealistische komediescènes, waaronder ongemakkelijke gesprekken over naar de bioscoop gaan of uit eten. Hun weigering om online bekendheid te accepteren voegt een extra laag van schrijnende absurditeit toe.
Een uitnodiging van hun tante brengt de zussen naar landelijke omgevingen, waar ze zich fixeren op het graven van een tunnel richting de Orkney-eilanden. Het slotdeel voelt improviserender, maar Herzog behoudt een onderliggende mildheid tegenover zijn personages. De herhaalde kreet van de tweeling dat er ergens een plek voor hen moet zijn, vat de meelevende geest van de film samen en markeert een eigen toon in Herzogs fictiewerk.