Walter Hood ontwerpt inclusieve openbare landschappen die geschiedenis confronteren en verbinding bevorderen

De Oaklandse ontwerper achter grote culturele projecten herdenkt de openbare ruimte als een levende dialoog tussen verleden en toekomst.

Walter Hood ziet landschap als een krachtig medium om mensen samen te brengen. De in Oakland gevestigde ontwerper heeft buitenruimtes vormgegeven bij grote culturele instellingen in de Verenigde Staten, en zijn nieuwste prestigieuze opdracht plaatst hem in het middelpunt van inspanningen om het Lincoln Center in New York weer te verbinden met de omliggende gemeenschappen.

Van gesegregeerde straten in het zuiden naar een nationale praktijk

Hood werd in 1958 geboren in Charlotte, North Carolina, en groeide op in de wijk Double Oaks tijdens de tijd van wettelijke segregatie. Zijn vader diende in het leger en zijn moeder werkte als naaister. Hij was de eerste in zijn familie die naar de universiteit ging en behaalde een diploma landschapsarchitectuur aan de North Carolina A&T University, waarna hij een masterprogramma afrondde aan de University of California, Berkeley.

Hood richtte zijn studio in 1992 op in Oakland, aangetrokken door de diversiteit van de stad en de nabijheid van Berkeley. Hij koos de locatie bewust, omdat hij wilde werken waar mensen op hem leken. Tegenwoordig heeft de praktijk twee studio’s in West Oakland, waarvan één in een voormalige vruchtensapfabriek met ongeveer twintig medewerkers.

Projecten die lagen van plaats en herinnering onthullen

Hoods portfolio omvat de terreinen van het Broad Museum in Los Angeles, het Internationaal Afrikaans-Amerikaans Museum in Charleston, het de Young Museum in San Francisco, het Oakland Museum of California en de Nvidia-campus in Santa Clara. Bij de de Young roept zijn ontwerp de oorspronkelijke zandduinen van de locatie op, terwijl inheemse palmen behouden blijven en fragmenten van kunst worden geïntegreerd om een archeologische ontdekking te suggereren.

Bij het IAAM in Charleston, gebouwd op een voormalige slavenhandelshaven, creëerde Hood de African Ancestors Memorial Garden. Een getijdenpoel bevat een inscriptie van het Brookes-slavenschipdiagram; wanneer het tij daalt, verschijnt het aangrijpende beeld, waarmee trauma wordt erkend en reflectie wordt uitgenodigd.

Walter begrijpt dat openbare ruimtes niet hoeven te kiezen tussen schoonheid en betekenis. Hij creëerde voor ons een ruimte die gedurfd is zonder luid te zijn, reflectief zonder passief te zijn.

— Dr Tonya M Matthews, President en CEO van het IAAM, Interview voor het profiel

Lincoln Center weer openstellen voor de buren

Hood Design Studio leidt nu het Stavros Niarchos Foundation Lincoln Center West Initiative. Het project reageert direct op de geschiedenis van de locatie: Lincoln Center verrees eind jaren vijftig na de ontruiming van San Juan Hill, een overwegend Afrikaans-Amerikaanse en Puerto Ricaanse buurt. Een massieve muur langs Damrosch Park scheidde bewoners lange tijd van het kunstcomplex.

Het nieuwe ontwerp creëert een reeks tuinen die bezoekers geleidelijk naar binnen trekken en het gevoel van formaliteit en uitsluiting wegnemen. De oplevering staat gepland voor 2028. Het project heeft duizenden gesprekken met lokale bewoners en een zorgvuldige bestudering van het verleden van San Juan Hill omvat.

Het project is gevormd door duizenden gesprekken met onze buren en een zorgvuldige beschouwing van de geschiedenis van San Juan Hill. Bij Lincoln Center geloven we in de kracht van de kunsten om mensen samen te brengen, en Walter begrijpt dat openbare ruimte een katalysator kan zijn voor datzelfde gevoel van verbinding en gedeelde ervaring.

— Mariko Silver, President en CEO van het Lincoln Center for the Performing Arts, Verklaring over het West Initiative

Landschap als politiek medium en bron van hoop

Hood beschrijft landschap als inherent politiek omdat het bepaalt hoe mensen met elkaar omgaan in gedeelde omgevingen. Hij wijst het label activist af en geeft er de voorkeur aan ruimtes te creëren die moeilijke geschiedenissen erkennen en tegelijk groei en optimisme omarmen. “Landschappen ‘worden’,” zegt hij vaak, en hij merkt op dat ontwerpen zich over decennia ontwikkelen naarmate bomen groeien en gemeenschappen veranderen in hun gebruik van het land.

Overig werk omvat Remembrance Park, een uitbreiding van Buffalo Bayou Park in Houston tussen gevangenissen, en eerdere projecten in Oakland zoals Splash Pad Park onder een snelweg en de 7th Street Dancing Lights-installatie. Deze inspanningen weerspiegelen Hoods overtuiging dat goed ontworpen openbare ruimte bewoners het gevoel kan geven dat ze gewaardeerd worden.

Een leven en studio zonder starre grenzen

Hood heeft een woning en werkruimte in de arbeidersbuurt Santa Fe in Oakland. De voormalige bakkerij heeft zichtbare bakstenen en open balken met minimale interne scheidingen. Een mezzanine dient als zijn schildersatelier voor satirische en autobiografische werken. Hij blijft inspiratie putten uit het activistenverleden van Oakland, van de Black Panthers tot de Occupy-protesten die ooit de haven lamlegden.

Tags bij dit artikel